Rw 1148/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Wizelberg (sprawozdawca). Sędziowie: płk A. Porzecki, płk J. Radwański.Prokurator: ppłk S. Marzyński.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Ryszarda K., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Olsztynie z dnia 8 listopada 1965 r. z art. 144 § 1 k.k.W.P. na karę 2 lat więzienia za to, że w dniu 24 września 1965 r. naruszył jako kierowca § 7 pkt 3 i 5, § 8 pkt 4 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 25/MON z dnia 18 kwietnia 1961 r. (Dz. Rozk. Jaw. Nr 7, poz. 31) oraz art. 18 pkt 2 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych przez to, że prowadząc powierzony mu samochód marki "Gaz-69 A" Nr rej. DK-4181, dopuścił do jego przeciążenia, a następnie w miejscowości N., pokonując niebezpieczny zakręt z nadmierną szybkością, stracił panowanie nad kierownicą i doprowadził do przekoziołkowania się samochodu, wskutek czego Józef D. poniósł śmierć, Jan Ł. doznał ciężkiego uszkodzenia ciała w postaci złamania obojczyka oraz Tadeusz D., Józef D. i Andrzej. K. doznali lekkich uszkodzeń ciała.Obrońca zaskarżył wyrok z powodu wymierzenia niewspółmiernie surowej kary wywodząc, że skazany był niedoświadczonym kierowcą, nie rozwijał nadmiernej szybkości, którą nadawał prowadzący kolumnę świadek C., że wreszcie nie mógł skutecznie oprzeć się przeciążeniu samochodu.Sąd Najwyższy postanowił skargę rewizyjną obrońcy pozostawić bez uwzględnienia, a wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Olsztynie z dnia 8 listopada 1965 r. w sprawie Ryszarda K. utrzymać w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Oskarżonego K. nie można żadną miarą nazwać niedoświadczonym kierowcą. Przejechał on bowiem jako kierowca przeszło 15.000 kilometrów i pełnił w jednostce funkcję instruktora nauki jazdy samochodami. Zbyt małe doświadczenie oskarżonego w prowadzeniu samochodów typu Gaz-69A w tym wypadku nie może mieć większego znaczenia w ocenie winy oskarżonego. Nakaz zachowania bezpiecznej szybkości na oznakowanych należycie ostrych zakrętach jezdni obowiązuje przy prowadzeniu samochodów wszystkich typów, a niedostateczna umiejętność oskarżonego prowadzenia samochodu Gaz-69A powinna była skłonić oskarżonego do tym większej ostrożności przy pokonywaniu zakrętów.Nie można się też zgodzić z twierdzeniem zawartym w skardze rewizyjnej, jakoby fakt, że oskarżony jechał w kolumnie, w której szybkość nadawał świadek C., zmniejszał winę oskarżonego w pokonywaniu ostrego zakrętu z nadmierną szybkością. Przede wszystkim należy stwierdzić, że oskarżony jechał na końcu kolumny i miał możność dopędzenia poprzedzających samochodów na prostej drodze, a nie przy pokonywaniu ostrego zakrętu. Po wtóre jazda w kolumnie nie uzasadnia w żadnym stopniu niestosowania się kierowcy jadącego w kolumnie do przepisów drogowych i ogólnie przyjętych zasad kierowania pojazdami mechanicznymi. Choćby nawet prowadzący kolumnę C. przekroczył bezpieczną szybkość przy pokonywaniu ostrego zakrętu drogi, to przecież nie oznacza to, że jadący za samochodem C. kierowcy innych samochodów mają prawo uczynić to samo.Każdy kierowca pojazdu mechanicznego jadącego w kolumnie odpowiada w pełni za naruszenie przez siebie przepisów drogowych i zasad prowadzenia pojazdu zupełnie niezależnie od odpowiedzialności prowadzącego kolumnę. W ruchu drogowym każdy kierowca, bez względu na to, czy prowadzi samochód w kolumnie, jest traktowany jako samodzielny uczestnik tego ruchu i żadne ulgi w zakresie przestrzegania przepisów drogowych mu nie przysługują. Jazda w kolumnie wkłada tylko większe obowiązki na prowadzącego kolumnę, nie nadając żadnych szczególnych uprawnień kierowcom wchodzącym w jej skład (patrz zarządzenie Ministra Obrony Narodowej nr 25/MON z 18 kwietnia 1961 r.).Wszystkie pozostałe okoliczności mające przemawiać na korzyść oskarżonego Ryszarda K. zostały już uwzględnione w zaskarżonym wyroku, a kara 2 lat więzienia, wymierzona oskarżonemu, nie może być uznana za niewspółmiernie surową, jeśli się zważy, że następstwem niestosowania się oskarżonego do obowiązujących przepisów i zasad prowadzenia pojazdów mechanicznych była śmierć jednej osoby i ciężkie uszkodzenia ciała drugiej oraz obrażenia cielesne u trzech pozostałych pasażerów pojazdu. Skutki czynu oskarżonego, z których możliwości nastąpienia oskarżony zdawał sobie sprawę przy przeciążeniu samochodu i przy pokonywaniu ostrego zakrętu na drodze z nadmierną szybkością, są zbyt ciężkie, aby można było oskarżonemu wymierzoną karę złagodzić.