Rw 1688/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk K. Mioduski (sprawozdawca). Sędziowie: płk Z. Furtak, płk Z. Wizelberg.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Szpilski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 1970 r. na rozprawie sprawy Bogdana S., skazanego nieprawomocnie na podstawie art. 189 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220) na 1 rok i 6 miesięcy więzienia, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie z dnia 27 listopada 1969 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok z tą zmianą, że zamiast wymierzonej kary 1 roku i 6 miesięcy więzienia wymierzył w myśl art. XIII pkt 1 przepisów wprowadzających kodeks karny karę pozbawienia wolności w tej samej wysokości.Uzasadnienie faktyczneWojskowy Sąd Garnizonowy w Krakowie uznał Bogdana S. za winnego, że w dniach 3, 10, 14 i 21 września oraz 5, 8, 15 i 26 października 1969 r. uporczywie nie zgłaszał się do czynnej służby wojskowej w jednostce wojskowej w N. wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 79 pkt 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220), i za ten czyn skazał go na mocy art. 189 ust. 2 przytoczonej ustawy na 1 rok i 6 miesięcy więzienia.Obrońca zarzuca w rewizji rażącą niewspółmierność wymierzonej kary i domaga się znacznego jej złagodzenia. Uzasadniając swój wniosek, obrońca powołuje się na wyjątkowo niski poziom intelektualny oskarżonego oraz na fakt, że oskarżony dzięki ustawie amnestyjnej uniknął represji karnej za uchylanie się od obowiązkowych zajęć w poprzednim okresie, co w jego prymitywnej umysłowości musiało ukształtować poczucie bezpieczeństwa i spotęgować nastroje lekceważenia obowiązku wojskowego.Wniosek zawarty w skardze rewizyjnej obrońcy nie podlega uwzględnieniu. Wymierzona oskarżonemu kara, zbliżona do najwyższego ustawowego zagrożenia przewidzianego za występek przypisany oskarżonemu, znajduje uzasadnienie zarówno w znacznym stopniu społecznego niebezpieczeństwa czynu oskarżonego, jak i zwłaszcza we względach prewencji szczególnej. Oskarżony jest osobnikiem dwukrotnie poprzednio karanym sądownie za występki o charakterze chuligańskim i w dodatku nadużywającym alkoholu, jak to wynika z zeznań jego matki. Zachowaniem swym wykazał on całkowicie lekceważenie obowiązku wojskowego. Nie pomagały ani ostrzeżenia, ani ukaranie przez kolegium karno-administracyjne, ani umorzenie z amnestii powtórnego postępowania karno-administracyjnego wszczętego ze względu na niezgłoszenie się oskarżonego na zajęcia szkoleniowe.O uporczywości niezgłaszania się do czynnej służby wojskowej w rozumieniu art. 189 ust. 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220) należy mówić wtedy, gdy sprawca wielokrotnie narusza obowiązek stawiennictwa na zajęcia wojskowe mimo stosowanych względem niego środków perswazji, wezwań, ostrzeżeń, zagrożeń lub innych środków oddziaływania. Jeśli chodzi o oskarżonego Bogdana S., to jego uporczywość w naruszaniu obowiązku wojskowego osiągnęła stopień wysoki, co w połączeniu z nagannym trybem jego dotychczasowego życia przemawia za odpowiednio surowym ukaraniem oskarżonego. Z tych motywów nie ma podstawy do złagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary (...).