Rw 408/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: płk J. Drohomirecki.Sędziowie: płk H. Kostrzewa (sprawozdawca), płk C. Lipski.Prokurator: mjr J. Szpilski.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej oskarżonego, sprawę Józefa P., skazanego wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 25 lutego 1969 r. za przestępstwo z art. 144 § 1 k.k. W.P. na karę 8 miesięcy więzienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat i 4.000 złotych grzywny za to, że w dniu 14 grudnia 1968 r., wyjechawszy samowolnie powierzonym mu samochodem służbowym "Warszawa" poza N., kiedy około godziny 18 przejeżdżał przez miejscowość N.1, umyślnie naruszył przepisy § 25 ust. 2 zarządzenia MON nr 25 z dnia 18 kwietnia 1961 r., § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 27 listopada 1961 r. (Dz. U. Nr 53, poz. 295) w ten sposób, że nie zważając na przejazd w obszarze zabudowanym, rozwinął niebezpieczną szybkość 80-100 km/godz., niedopuszczalną dla tego typu pojazdów wojskowych w żadnych warunkach, a ponadto nienależycie obserwował przed sobą drogę, w wyniku czego - na prostym odcinku drogi - najechał z tyłu na prawidłowo oświetloną i prawidłowo jadącą przed nim w tym samym kierunku furmankę, powożoną przez Zdzisława O., co z kolei miało ten skutek, że oba pojazdy zostały uszkodzone, przy czym koszt ich naprawy wyniósł: samochodu - około 4.000 zł, a furmanki - około 700 zł.Oskarżony Józef P. w swej skardze rewizyjnej wnosi o uchylenie wyroku w części orzekającej karę grzywny. Wniosek swój oskarżony uzasadnia brakiem możliwości płatniczych, a to ze względu na pełnienie zasadniczej służby wojskowej.Sąd Najwyższy nie uwzględnił skargi rewizyjnej oskarżonego i wyrok Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 25 lutego 1969 r. w sprawie Józefa P. pozostawił w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:1. Wymierzenie oskarżonemu kary dodatkowej w postaci 4.000 złotych grzywny znajduje pełne uzasadnienie w przepisie art. 34 § 2 k.k.W.P. Oskarżony swym przestępnym działaniem wyrządził szkodę w mieniu społecznym. Wymierzenie tej kary jest tym bardziej słuszne i celowe, jeśli się weźmie pod uwagę, że wykonanie zasadniczej kary pozbawienia wolności zostało oskarżonemu warunkowo zawieszone. W tej sytuacji kara grzywny jako kara dodatkowa ma istotne znaczenie dla oceny zastosowanej wobec oskarżonego represji karnej. Zwiększenie w ten sposób dolegliwości dla sprawcy świadczy o należytym spełnieniu przez Sąd I instancji warunku indywidualizacji kary w aspekcie przestrzegania zasad prewencji szczególnej, tym bardziej że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż oskarżony w sposób rażący naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i wykazał znaczne nasilenie złej woli, bo podczas swego samowolnego wyjazdu powierzonym mu samochodem wojskowym rozwijał "ryzykancką", niedopuszczalną szybkość.Wymiar kary grzywny znajduje także uzasadnienie w wytycznych Izby Wojskowej SN dotyczących zasad orzekania kar przez sądy wojskowe (uchwała z dnia 23 grudnia 1965 r., rozdz. II pkt 3).2. Kwestia aktualnego braku zdolności płatniczych oskarżonego nie stanowi argumentu przemawiającego przeciwko zasadności orzeczenia kary grzywny. Oskarżony może się zwrócić do Sądu I instancji z prośbą o odroczenie zapłaty grzywny lub o rozłożenie jej na raty (art. 323 § 3 k.w.p.k.). Jest to więc wyłącznie kwestia wykonania kary, nie mająca żadnego znaczenia i dla oceny słuszności wyroku.