VI KRN 34/77

WyrokIzba Karna1977-12-07

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sąd jest zobowiązany orzec karę grzywny obok kary pozbawienia wolności, gdy przestępstwo zostało popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej?
Ratio decidendi
Sąd był obowiązany orzec wobec oskarżonej obok wymierzonej jej kary pozbawienia wolności także obligatoryjną karę grzywny na podstawie art. 36 § 2 i 3 k.k., ponieważ przestępstwo zostało popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Wymierzając karę grzywny, Sąd Najwyższy uwzględnił okoliczności kradzieży oraz sytuację materialną oskarżonej.
Stan faktyczny
Oskarżona Krystyna K. została skazana za kradzież swetra wartości około 800 zł. Sąd Rejonowy orzekł karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania. Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonej, zarzucając obrazę prawa materialnego przez nieorzeczenie kary grzywny, mimo popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obok kary pozbawienia wolności orzekł karę grzywny. Zasądził od oskarżonej koszty postępowania i opłatę za obie instancje.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Paluch (sprawozdawca). Sędziowie: W. Sikorski, R. Staszkiewicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Krystyny K., oskarżonej z art. 208 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 1976 r.:1) zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że obok wymierzonej oskarżonej Krystynie K. za przestępstwo określone w art. 208 k.k. kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat orzekł na podstawie art. 36 § 2 i 3 k.k. grzywnę w wysokości 1.000 zł;2) zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania karnego i 2.400 zł opłaty za obie instancje.Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 sierpnia 1976 r. uznał oskarżoną Krystynę K. za winną tego, że w dniu 7 marca 1976 r. w P. w szatni szpitala, po urwaniu kłódki do szafki, zabrała w celu przywłaszczenia sweter damski wełniany wartości około 800 zł na szkodę Wiesławy K., i za to na podstawie art. 208 w związku z art. 73 i 74 § 1 i 2 k.k. skazał oskarżoną na 1 rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat.Od tego wyroku, który uprawomocnił się w sądzie pierwszej instancji wobec niezaskarżenia go przez strony, wniósł rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonej Krystyny K.Rewizja zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obrazę prawa materialnego przez nieorzeczenie na podstawie art. 36 § 2 i 3 k.k. kary grzywny, mimo że oskarżona działała z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej.Podnosząc ten zarzut, rewizja w konkluzji wniosła o zmianę wyroku Sądu Rejonowego przez wymierzenie oskarżonej Krystynie K. także odpowiednio surowej kary grzywny.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizji nie można odmówić słuszności.I. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że oskarżona Krystyna K. dopuszczając się tego czynu działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W związku z tym sąd był obowiązany orzec wobec oskarżonej obok wymierzonej jej kary pozbawienia wolności także obligatoryjną karę grzywny na podstawie art. 36 § 2 i 3 k.k.Wymierzając oskarżonej karę grzywny Sąd Najwyższy uwzględnił okoliczności kradzieży dokonanej na szkodę koleżanki z miejsca pracy oraz sytuację materialną oskarżonej, zatrudnionej jako salowa w szpitalu z wynagrodzeniem miesięcznym w kwocie 1.400 zł i nie mającej nikogo na utrzymaniu. W tych warunkach wymierzona oskarżonej grzywna w wysokości 1.000 zł spełnia - zdaniem Sądu Najwyższego - warunki, o których mowa w art. 50 § 3 k.k.II. Zagadnienie, jakie ponadto nasuwa się w tej sprawie, to kwestia obciążenia oskarżonej opłatą w związku z jedynie częściowym skazaniem w postępowaniu na skutek wniesienia w sprawie rewizji nadzwyczajnej.Wymierzenie opłaty, przewidzianej w art. 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 27, poz. 152), w postępowaniu w trybie rewizji nadzwyczajnej zależne jest od granic tej rewizji i od wysokości kary orzeczonej w wyroku wydanym w trybie rewizji nadzwyczajnej. Wysokość tej opłaty określa ta kara zasadnicza, która uległa zmianie, a nie druga kara zasadnicza, która nie została zaskarżona rewizją nadzwyczajną i zmianie żadnej nie uległa.Uwzględniając więc rewizję nadzwyczajną jedynie w granicach zaskarżenia, tj. orzekając obok już wymierzonej prawomocnie kary pozbawienia wolności karę grzywny, której sąd rewizyjny z obrazą art. 36 § 2 i 3 k.k. nie orzekł, Sąd Najwyższy zgodnie z art. 547 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonej koszty postępowania i na podstawie art. 10 w związku z art. 3 (zdanie ostatnie) cytowanej ustawy opłatę od wymierzonej kary grzywny za obie instancje w jednakowej wysokości, dodając do tej opłaty opłatę wymierzoną przez Sąd Rejonowy w związku ze skazaniem Krystyny K. na karę pozbawienia wolności przez ten Sąd, która to kara ani nie została zaskarżona rewizją nadzwyczajną, ani też nie uległa zmianie w wyroku wydanym w trybie rewizji nadzwyczajnej.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 208 KKart. 36 § 2art. 208art. 73art. 50 § 3 KKart. 10art. 547 § 1 KPKart. 3§ 2§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 15.07.2026.