Rw 929/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Radwański.Sędziowie: płk J. Badecki (sprawozdawca), płk Z. Furtak.Prokurator: mjr E. Kemparowa.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy adwokata Kazimierza T., sprawę Wiesława K., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 8 sierpnia 1962 r. dwukrotnie za przestępstwa z art. 116 § 1 k.k.W.P. na kary po 6 miesięcy więzienia, łącznie na karę 9 miesięcy więzienia, a w szczególności za to, że:1) w dniu 24 czerwca 1962 r. w N. znieważył wulgarnymi słowami Kazimierza P. podczas i z powodu pełnienia przez niego służby podoficera dyżurnego pododdziału;2) w dniu 24 czerwca 1962 r. w N. znieważył wulgarnymi słowami Mariana K. podczas i z powodu pełnienia przez niego obowiązków służbowych.Obrońca na podstawie przepisu art. 275 lit. d) k.w.p.k. domagał się w skardze rewizyjnej zmiany wyroku przez złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary w postaci warunkowego zawieszenia jej wykonania.Sąd Najwyższy postanowił:I. zmienić z urzędu wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 8 września 1962 r. w sprawie Wiesława K. przez poprawienie kwalifikacji prawnej, przyjmując zamiast dwóch przestępstw z art. 116 § 1 k.k.W.P. jedno przestępstwo z art. 116 § 1 k.k.W.P. oraz uchylając w związku z tym karę orzeczoną za czyn opisany w ustępie 2 sentencji wyroku i karę łączną,II. poza tym utrzymać wyrok w mocy, pozostawiając skargę rewizyjną obrońcy bez uwzględnienia.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: Oskarżony dopuścił się nie dwóch przestępstw, jak to przyjęto w wyroku, lecz jednego przestępstwa. Nie ma bowiem znaczenia, że oskarżony dopuścił się krytycznego wieczoru obrazy oprócz K. także i P. Zdarzenie było jedno. Oskarżony, wobec stanowczej postawy podoficerów, wskutek czego nie mógł zrealizować zamiaru wyjścia poza obręb koszar, by zobaczyć się ze znajomą dziewczyną, dał wyraz swemu niezadowoleniu i obrzucił obelgami najpierw K., a wkrótce potem P. Tożsamość motywów działania sprawcy, jednorodność przedmiotu zamachu, zwartość okoliczności czasu i miejsca, identyczność czynności wykonawczych - wszystko to wskazuje aż nadto wyraźnie, że opisane w wyroku zajście było zjawiskiem tworzącym jako przestępstwo jednolitą całość.Właściwe ustosunkowanie się do oceny prawnej omawianego czynu przestępnego przynosi oskarżonemu znaczne korzyści w zakresie kary. To powinno wystarczyć. Instancja rewizyjna nie uważa za możliwe zastosować w tej sprawie warunkowego zawieszenia wykonania kary, ponieważ okoliczności towarzyszące przestępstwu (nietrzeźwość sprawcy, intensywność czynności wykonawczej) nie wskazują na to, by prognoza, że w przyszłości oskarżony nie popełni przestępstwa, układała się pomyślnie. Pogłębia to przypuszczenie treść opinii służbowej oskarżonego. W jej świetle nie okazał się on żołnierzem zdyscyplinowanym: był już karany za różne przewinienia dyscyplinarne i zdradzał skłonności do nadużywania napojów alkoholowych.