V K 1474/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Stępczyński (sprawozdawca). Sędziowie: K. Czajkowski, W. Ostrowski. Prokurator: T. Garlicki.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana K. skazanego za przestępstwa z art. 132 § 1, 133 § 1 i 239 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego w Wałczu z dnia 23 czerwca 1959 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 2 i 3, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Wałczu z 23 czerwca 1959 r. Stefan K. został uznany za winnego tego, że:I.w dniu 1 maja 1959 r. w S. uderzył ręką w twarz pełniącego obowiązki służbowe funkcjonariusza MO Tadeusza G.II.w tymże czasie i miejscu znieważył tegoż funkcjonariusza obelżywymi słowami orazIII.w tym samym czasie i miejscu naruszył nietykalność cielesną Tomasza L. przez to, że uderzył go dwukrotnie ręką w twarz.Za czyn opisany w pkt I oskarżony został skazany z art. 133 § 1 k.k. w związku z art. 4 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152) na karę 1 roku więzienia, za czyn pod pkt II z art. 132 § 1 k.k. na karę 3 miesięcy aresztu i za czyn pod pkt III z art. 239 § 1 k.k. na karę 400 zł grzywny - łącznie na karę 1 roku więzienia i 400 zł grzywny, przy czym wykonanie kary pozbawienia wolności zawieszono oskarżonemu na okres lat czterech.Od tego wyroku Minister Sprawiedliwości wniósł w dniu 1 grudnia 1959 r. rewizję nadzwyczajną, w której zarzuca obrazę art. 3 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152) przez orzeczenie warunkowego zawieszenia wykonania kary w stosunku do oskarżonego Stefana K., mimo że ze względu na brak wyjątkowych okoliczności danego wypadku nie należało stosować art. 61 k.k.Na podstawie art. 383 pkt 2, 388 § 1 i 4 oraz art. 394 i nast. k.p.k. rewizja wnosi o uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Jakkolwiek wyrok Sądu Powiatowego nie został uzasadniony na piśmie, mimo to zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu K. zdaje się naruszać przepis art. 3 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152), gdyż okoliczności zajścia będącego przedmiotem niniejszej sprawy przemawiałyby przeciwko stosowaniu art. 61 k.k.Niezależnie od tego stwierdza się naruszenie przez Sąd Powiatowy przepisu art. 324 § 2 k.p.k., co powoduje uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a to z następujących powodów:Akt oskarżenia o czyn mający - zdaniem oskarżyciela publicznego - charakter chuligański powinien w swej treści wyraźnie na tę właściwość wskazać, co umożliwi oskarżonemu ustosunkowanie się między innymi i do tego zarzutu. Gdy akt oskarżenia nie wskazuje na ten szczególny charakter czynu, a sąd na podstawie poczynionych ustaleń uzna, że działanie sprawcy ma charakter chuligański, to powinien w myśl art. 324 § 2 k.p.k. uprzedzić o tym strony.W niniejszej sprawie akt oskarżenia nie wskazał na chuligański charakter przestępstwa z art. 133 § 1 k.k. Ponieważ stosowanie przepisu art. 4 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o zaostrzeniu odpowiedzialności karnej za chuligaństwo nie następuje automatycznie, lecz w zależności od wyników przewodu sądowego (por. użyty w tym przepisie zwrot: "jeżeli (...)"), przeto oskarżony do chwili uprzedzenia go o możliwości surowszego zakwalifikowania czynu nie był zobowiązany do obrony zmierzającej do wykazania, że jego działanie było pozbawione charakteru chuligańskiego. Natomiast wskutek niesformułowania aktu oskarżenia w sposób właściwy powinien był Sąd Powiatowy uprzedzić oskarżonego o takiej możliwości.Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.