VI KZP 15/65

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestii prawnej, wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego, w których prokurator nie objął oskarżenia na podstawie art. 65 k.p.k., a z okoliczności sprawy wynika, że czyn ma charakter chuligański, Sąd władny jest zastosować przepisy ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o zaostrzeniu odpowiedzialności karnej za chuligaństwo, uwzględniając przy tym formę art. 324 § 2 k.p.k., czy też winien zwrócić się do prokuratora o objęcie oskarżenia w trybie art. 65 k.p.k. oraz - czy w razie pominięcia przez Sąd Powiatowy przepisu art. 65 k.p.k. brak ten może być naprawiony w postępowaniu rewizyjnym"postanowił odmówić odpowiedzi na powyższe pytanie.Uzasadnienie faktycznePrzekazana przez Sąd Wojewódzki do rozstrzygnięcia kwestia prawna była już przedmiotem wielu orzeczeń Sądu Najwyższego, a w szczególności uchwały całej Izby Karnej z dnia 21 stycznia 1961 r., nr VI KO72/59, ogłoszonej w z. 3, OSN z 1961 r., poz. 32 oraz uchwały składu siedmiu sędziów SN z dnia 19 listopada 1964 r., nr VI KO 32/64, ogłoszonej w z. 2, OSN z 1964 r., poz. 11.Sąd Najwyższy w cytowanej uchwale z 21 stycznia 1961 r. wyjaśnił, że o złożenie oświadczenia co do popierania oskarżenia sąd zwraca się do prokuratora wówczas, gdy stwierdzi możliwość zakwalifikowania zarzucanego oskarżonemu przestępstwa publiczno-skargowego jako przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego.W sprawie o przestępstwo prywatno-skargowe, w której oskarżenie wniósł i popierał tylko oskarżyciel prywatny, nie ma podstaw do inicjatywy sądu w tej postaci.Przestępstwo prywatno-skargowe nie traci swojej natury prawnej z tej racji, że konkretny czyn sprawcy wykazuje charakter chuligański. Jeżeli akt oskarżenia wniesiony przez oskarżyciela prywatnego nie wskazał na chuligański charakter zarzucanego w nim przestępstwa, Sąd nie jest w żadnej mierze skrępowany w takiej właśnie ocenie tego przestępstwa w oparciu o materiał dowodowy, którym rozporządza, a gdyby w związku z tym stwierdzeniem groziły oskarżonemu surowsze konsekwencje prawne zarzucanego mu czynu, których na podstawie aktu oskarżenia nie mógł on przewidzieć, Sąd powinien go o tym uprzedzić, stosując odpowiednio przepis art. 324 § 2 k.p.k.Cytowana wyżej uchwała z 19.XI.1964 r. wyjaśnia, że uprawnienie co do uznania czynu za posiadający znamiona chuligańskiego charakteru i co do wyciągnięcia z tego właściwych konsekwencji prawnych ma również Sąd Rewizyjny, jeżeli Sąd I instancji je pominął.W tych warunkach należy uznać, że zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Wojewódzki nie wymaga obecnie zasadniczej wykładni ustawy.