V K 504/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kubec.Sędziowie: M. Kulesza, Z. Nyczaj (sprawozdawca).Prokurator: T. Matysik.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Franciszka K. oskarżonego z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 1961 r., na podstawie art. 393-398, 400, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania w instancji rewizyjnej.Wyrokiem Sądu Powiatowego w Skierniewicach z dnia 13 grudnia 1960 r. Franciszek K. z mocy art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) skazany został na karę 500 zł grzywny, a na podstawie art. 31 tejże ustawy Sąd pozbawił oskarżonego prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy za to, że w dniu 23 sierpnia 1960 r. w S. prowadził jako kierowca-mechanik Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego w W. w stanie nietrzeźwym dźwig samochodowy po ulicach miasta, mogąc w każdej chwili wywołać wypadek.Sąd Wojewódzki w Łodzi, po rozpoznaniu rewizji oskarżonego, wyrokiem z dnia 26 kwietnia 1961 r. orzeczenie Sądu Powiatowego uchylił i uniewinnił Franciszka K. od zarzuconego mu czynu.Od powyższego prawomocnego wyroku Sądu Wojewódzkiego wniósł rewizję nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazą przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 28 § 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434), popełnioną przez to, że Sąd uniewinnił oskarżonego Franciszka K. od zarzucanego mu czynu polegającego na tym, iż w stanie nietrzeźwości prowadził na drodze publicznej dźwig samochodowy, pomimo że w działaniu oskarżonego mieściły się wszystkie znamiona przestępstwa przewidzianego w powołanym wyżej przepisie prawa.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 1961 r. w całości i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania w instancji rewizyjnej w innym składzie sędziów.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Uniewinniając Franciszka K., Sąd Wojewódzki wyszedł z założenia, że w sprawie nie ma pewności, iż oskarżony znajdował się dnia krytycznego pod wpływem alkoholu, a nadto że prowadzenie dźwigu samochodowego nie stanowiło prowadzenia pojazdu mechanicznego służącego do komunikacji lądowej, bez czego działanie nie wyczerpuje dyspozycji art. 28 cytowanej ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu.Jednakże Sąd Wojewódzki, powołując się na świadków G. i B. jako na tych, którzy mieli stwierdzić trzeźwość oskarżonego, nie zwrócił uwagi na to, że zeznania te nie są kategoryczne w przeciwieństwie do zeznań pozostałych świadków (W., G., G. i B.), którzy stwierdzili, że oskarżony w owym czasie był nietrzeźwy. Świadek G. zeznał bowiem: "nie spostrzegłem, żeby oskarżony był pijany, przypuszczam, że oskarżony był trzeźwy", zaś świadek P. zeznał, że rozmawiał "z oskarżonym w odległości kilku metrów" i nie zauważył, "czy oskarżony był pijany".Sąd Wojewódzki nie wziął też pod uwagę ujawnionych na rozprawie wyjaśnień oskarżonego złożonych w dochodzeniu, w których przyznał on, że w owym dniu pił z przygodnymi znajomymi wino i piwo. Brak w sprawie obiektywnych danych, które ustalałyby zawartość alkoholu we krwi oskarżonego (na co powołał się Sąd Wojewódzki), bynajmniej nie uniemożliwiał ustalenia stanu nietrzeźwości u oskarżonego. Stan taki można bowiem przyjąć za dowiedziony nie tylko na podstawie wyników analizy krwi, lecz także na podstawie zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego.Sąd Wojewódzki, uniewinniając oskarżonego, uznał nadto, że prowadzony przez niego dźwig umieszczony na podwoziu samochodowym nie jest pojazdem mechanicznym, służącym do komunikacji lądowej, wodnej lub powietrznej, w rozumieniu przepisu art. 28 § 1 cytowanej ustawy. Jednakże Sąd nie wziął pod uwagę przepisu § 2 tegoż artykułu, który mówi o prowadzeniu na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości innego pojazdu niż określony w § 1 (dodać trzeba, że prokurator wniósł na rozprawie rewizyjnej o zmianę kwalifikacji czynu na art. 28 § 2 cytowanej ustawy). Ratio legis tej ustawy (chodzi przecież o bezpieczeństwo ruchu na drogach publicznych) każe wnosić, iż "innym pojazdem" w rozumieniu powołanego przepisu, może być każdy pojazd poruszający się po drodze publicznej, a więc również - jak w niniejszej sprawie - i dźwig na podwoziu samochodowym.W tym stanie rzeczy, ponieważ omówione wyżej uchybienia mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, konieczne było uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania w instancji rewizyjnej.Z tych więc względów orzeczono jak w sentencji wyroku.