I CR 185/61

WyrokIzba Karna1963-03-07

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy stan umysłowy oskarżonego, przejawiający się cechami neuropatycznymi i psychopatią asteniczną, wymaga zbadania jego zdolności do pełnienia służby wojskowej przez Wojskową Komisję Lekarską?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że orzeczenie biegłego psychiatry wskazujące na cechy neuropatyczne i objawy psychopatii astenicznej u oskarżonego zobowiązuje sąd do ustalenia, czy oskarżony jest zdolny do pełnienia służby wojskowej. W tym celu należało zarządzić badanie przez Wojskową Komisję Lekarską. Niewyjaśnienie tej okoliczności, mogącej mieć wpływ na wymiar kary, stanowi naruszenie przepisów postępowania.
Stan faktyczny
Oskarżony został skazany za niestawienie się do odbycia służby wojskowej. Sąd I instancji zarządził badanie psychiatryczne, które wykazało cechy neuropatyczne i psychopatię asteniczną. Obrońca wniósł rewizję, kwestionując zamiar uchylania się od służby. Sąd Najwyższy uchylił wyrok, wskazując na potrzebę zbadania zdolności oskarżonego do służby wojskowej przez Wojskową Komisję Lekarską.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 24 stycznia 1963 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Gross.Sędziowie: J. Kamiński, Z. Masłowski (sprawozdawca).SentencjaAnalogiczny pogląd, sprowadzający się do tezy, że "Art. 3 popc stanowi tylko zakaz korzystania w pewnych granicach z praw podmiotowych, a nie jest źródłem powstania takich praw" i dlatego "nie może stanowić samodzielnej podstawy powództwa" wypowiada szereg publikowanych orzeczeń Sądu Najwyższego między innymi orzeczenia: z dnia 17 kwietnia 1951 r. C 603/50 (OSN 1952/II poz. 40), z dnia 25 kwietnia - 7 maja 1955 r. IV CR 395/55 (OSN 1956/II poz. 39), z dnia 5 listopada 1958 r. 2 CR 789/58 (Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny 1959/4 poz. 267).Poza tym z niepublikowanych orzeczeń Sądu Najwyższego stanowisko powyższe podzielają orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1951 r. C 118/51, z dnia 10 lipca 1953 r. C 573/53 i z dnia 13 maja 1957 r. 2 CR 343/57.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

Art. 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 18.07.2026.