I K 1/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana L., osk. z art. 290 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla województwa warszawskiego w Warszawie z dnia 1 grudnia 1953 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki dla województwa warszawskiego w Warszawie skazał Stefana L. na podstawie art. 290 § 2 k.k. na cztery lata więzienia za przyjęcie łapówki danej celem skierowania sprawy P. na umorzenie na zasadzie amnestii.Wywody rewizji oskarżonego sprowadzają się do zarzutu, iż Sąd Wojewódzki niesłusznie uznał, że materiał dowodowy, zebrany na przewodzie sądowym, pozwala na ustalenie, iż przyjęciu przez oskarżonego "łapówki" towarzyszył zamiar dokonania czynności sprzecznej z ustawą. Dlatego też oskarżony może być skazany jedynie na podstawie art. 290 § 1 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Faktem jest, że oskarżony nie dokonał czynności, za którą dano mu łapówkę. Przestępstwo z art. 290 § 2 k.k., tj. w danym przypadku przyjęcie korzyści majątkowej za czynność mającą się sprzeciwiać ustawie, jest jednak dokonane nie w chwili spełnienia owej czynności, ale już w momencie przyjmowania korzyści wśród okoliczności, z których wynika, że dający łapówkę czyni to w celu uzyskania od urzędnika czynności sprzecznej z ustawą, a biorący łapówkę utrzymuje go w mniemaniu, że czynność ta będzie dokonana.