IV K 768/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysława L. oskarżonego z art. 290 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy na sesji wyjazdowej w Chojnicach z dnia 31 marca 1958 r. na podstawie art. 375 k.p.k.1)utrzymał w mocy zaskarżony wyrok co do Władysława L. (...)Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Bydgoszczy, na sesji wyjazdowej w Chojnicach, wyrokiem z dnia 31 marca 1958 r. - skazał między innymi Władysława L. na mocy art. 290 § 2 k.k. na karę jednego roku więzienia z utratą praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres trzech lat za to, że jako wagowy Przedsiębiorstwa Skupu Surowców Włókienniczych i Skórzanych, działając wspólnie z Zygmuntem W. klasyfikatorem tegoż Przedsiębiorstwa, w celu osiągnięcia dla siebie korzyści majątkowej, fikcyjnie dopisali do kwitu dostawy słomy lnu, należącej do Bronisława M., 1 tonę słomy więcej, w zamian za co otrzymali od Bronisława M. kwotę 1.000 zł, którą podzielili między siebie.Od powyższego wyroku wniósł rewizję oskarżony Władysław L.Rewizja oskarżonego zarzuca zaskarżonemu wyrokowi:1.obrazę art. 290 § 1 k.k. przez uznanie go za winnego popełnienia przestępstwa z art. 290 § 2 k.k. - podczas gdy stan faktyczny ustalony w wyroku wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 290 § 1 k.k.,2.rażącą surowość kary, przez nieorzeczenie warunkowego jej zawieszenia.W konkluzji rewizja oskarżonego Władysława L. wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, co do jego osoby, w całości i uznanie go winnym popełnienia przestępstwa z art. 290 § 1 k.k., oraz o wymierzenie mu za ten czyn odpowiedniej kary z warunkowym jej zawieszeniem.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja oskarżonego Władysława L. nie jest zasadna.1. Zasadnicza różnica między § 1a § 2 art. 290 k.k. polega na tym, że przy § 1 art. 290 k.k. sprawca przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę za czynność dozwoloną, należącą bądź wprost do zakresu jego obowiązków służbowych, bądź też, choćby czynność ta do zakresu obowiązków służbowych sprawcy wprost nie należała, lecz pozostawała "w związku z urzędowaniem", a więc wchodziła pośrednio w sferę urzędowania sprawcy - zaś przy § 2 art. 290 k.k. sprawca wymusza korzyść majątkową lub osobistą, albo jej obietnicę za spełnienie choćby dozwolonej czynności urzędowej, bądź też korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę przyjmuje choćby bez żądania, lecz za czynność sprzeciwiającą się ustawie.Skoro więc oskarżony Władysław L., jak to słusznie ustalił Sąd Wojewódzki na podstawie zebranego materiału dowodowego zażądał i przyjął od Bronisława M. 1.000 zł za podpisanie na kwicie dostawy słomy lnu, o jedną tonę więcej od faktycznie dostarczonej (świadek Bronisław M.), a więc przyjął korzyść majątkową za czynność sprzeciwiającą się ustawie - to w tak ustalonym stanie faktycznym zasadnie Sąd I instancji dopatrzył się znamion przestępstwa z § 2 art. 290 k.k.2. Przechodząc do wymiaru kary, Sąd Najwyższy uznając za słuszne stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że świadome działanie oskarżonego Władysława L. zawiera w sobie element dużej szkodliwości społecznej czynu, stwierdził i w tych warunkach kara jednego roku więzienia jako zbliżona ku dolnej granicy ustawowego zagrożenia - nie jest rażąco surowa w rozumieniu art. 384 pkt 2 k.p.k.Z powyższych więc zasad, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, opierając inne orzeczenia na powołanych tamże przepisach prawnych.