I K 10/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Czajkowski.Sędziowie: W. Ostrowski, A. Bachrach (sprawozdawca).Prokurator: T. Miernik.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Aleksandra S. oskarżonego z art. 287 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla województwa warszawskiego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 1960 r., na podstawie art. 375 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Sąd Wojewódzki dla województwa warszawskiego, po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 1960 r. sprawy Aleksandra S. oskarżonego o to, że w okresie od października 1955 roku do 31 grudnia 1958 roku w R. jako referent skupu i kontraktacji zwierząt rzeźnych w miejscowej Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie i innych osób spośród dostawców zwierząt rzeźnych w ten sposób, że poświadczał nieprawdę na kwitach dostawy żywca przez przerabianie tych kwitów z wolnorynkowych na dostawy obowiązkowe, przez co naraził Skarb Państwa na straty w wysokości 52.047,85 zł, tj. o czyn przewidziany w art. 287 § 2 k.k. - uznał Aleksandra S. za winnego popełnienia wyżej zarzuconego mu czynu i za to z mocy art. 287 § 2, 42 § 2, 47 § 1 lit. c) k.k. skazał na karę 4 lat więzienia, 10.000 złotych grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 200 dni więzienia i utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat 3.Od wyroku tego odwołał się oskarżony, wnosząc o wydatne złagodzenie kary.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Kara wymierzona oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo nie wykazuje cech rażącej surowości. Powołane na uzasadnienie wniosku rewizyjnego takie okoliczności, jak zły stan zdrowia oskarżonego, jego dotychczasowa niekaralność i warunki rodzinne, nie mogą w większym stopniu wpłynąć na wymiar kary, niż uwzględnił je Sąd Wojewódzki.Nie stanowi zaś żadnej okoliczności łagodzącej brak należytej kontroli nad oskarżonym, albowiem wykorzystywanie tego stanu rzeczy w niczym oskarżonego nie usprawiedliwia.Z tych powodów zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy i orzec jak w sentencji.