I K 1195/52
WyrokIzba Karna1952-12-01
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy dostarczenie zboża zaatakowanego przez wołka zbożowego do magazynu może być uznane za sprowadzenie niebezpieczeństwa rozszerzenia się "zarazy roślinnej" w rozumieniu art. 217 § 1 lit. c) k.k., nawet jeśli z naukowego punktu widzenia wołek zbożowy nie jest klasyfikowany jako "zaraza roślinna"?Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że dla zastosowania art. 217 § 1 lit. c) k.k. nie ma znaczenia naukowa terminologia biologiczna dotycząca "zarazy roślinnej". Przepis ten obejmuje powszechnie przyjęte pojęcia "zarazy ludzkiej, zwierzęcej lub roślinnej", pod którymi rozumieć należy epidemicznie rozszerzające się choroby, niezależnie od ich naukowego znaczenia. Wołek zbożowy, niszczący zboże w ogromnych rozmiarach, może być objęty tym określeniem, podobnie jak stonka ziemniaczana. Ponadto, analiza próbek zboża wykazała znaczną obecność wołka, co świadczy o świadomości oskarżonego co do stanu dostarczanego ziarna.Stan faktyczny
Oskarżony Kazimierz G. został skazany za dostarczenie do magazynu 600 kg żyta zeszłorocznego, zaatakowanego w znacznym stopniu przez wołka zbożowego. Sąd Wojewódzki uznał to za sprowadzenie niebezpieczeństwa rozszerzenia się zarazy roślinnej na podstawie art. 217 § 1 lit. c) k.k. Oskarżony w rewizji kwestionował, czy wołek zbożowy jest "zarazą roślinną" w rozumieniu biologicznym oraz podnosił brak umyślności. Sąd Najwyższy rozpoznał rewizję oskarżonego.Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego, uznając wymiar kary za odpowiadający winie oskarżonego.Pełny tekst orzeczenia
Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kapitaniak. Sędziowie: T. Cyprian (sprawozdawca), J. Haber. Prokurator: A. Bramson.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza G. osk. z art. 217 § 1 lit. c) k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla województwa warszawskiego z dnia 13 września 1952 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki dla województwa warszawskiego wyrokiem z dnia 13 września 1952 r. uznał oskarżonego Kazimierza G. za winnego tego, że w dniu 8 sierpnia 1952 r. w Sz. sprowadził niebezpieczeństwo rozszerzenia się szkodnika zbożowego, dostarczając do magazynu, w którym znajdowało się żyto w ilości 83-ch tys. kg, żyto zeszłoroczne w ilości 600 kg, zaatakowane w 3-cim stopniu przez wołka zbożowego, za co na podstawie art. 217 § 1 lit. c) k.k. skazano go na jeden rok i sześć miesięcy więzienia.Wyrok ten zaskarżył rewizją oskarżony, dowodząc, że dostarczenie zawołczonego zboża do magazynów Gminnej Spółdzielni nie może być uznane za rozszerzanie zarazy, o którym mowa w art. 217 § 1 lit. c) k.k., jak to podkreślił biegły G. stwierdzając, że wołek zbożowy nie jest w pojęciu biologicznym "zarazą roślinną".Ponadto rewizja podkreśla brak umyślności w działaniu oskarżonego i wnosi o uchylenie wyroku.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Zagadnienie, czy z punktu widzenia naukowej terminologii biologicznej wołek może być uważany za "zarazę roślinną" jest dla sprawy bez znaczenia, albowiem przepis art. 217 § 1 lit. b) k.k. nie operuje terminologią biologiczną, przyjętą w nauce ścisłej, lecz powszechnie przyjętymi pojęciami "zarazy ludzkiej, zwierzęcej lub roślinnej" pod czym rozumieć należy epidemicznie rozszerzające się choroby, bez względu na ich naukowe znaczenie. Wołek zbożowy, niszczący w ogromnych rozmiarach zboże, może być pod to określenie podciągnięty, tak samo jak np. stonka ziemniaczana, również z naukowego punktu widzenia nie określona jako "zaraza roślinna".Zagadnienie świadomości oskarżonego znajduje wyjaśnienie w analizach pobranych próbek, z których wynika, że w ilości około pół litra zboża, mieszczącej się w 2 próbkach, znajdowało się około 400 sztuk wołka zbożowego w każdej próbce.W tym stanie rzeczy nie można mówić o tym, że oskarżony nie miał świadomości, że zboże przez niego odstawione było w najwyższym stopniu zawołczone.Wychodząc z powyższych przesłanek, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając wymiar kary za odpowiadający winie oskarżonego.
Powiązane orzeczenia
- I K 1529/51 1952-01-15Czy wyrabianie i puszczanie w obieg kiełbas z zepsutego mięsa, stanowiących zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, powinno być kwalifikowane z art. 39 m.k.k. lub art. 286 § 1 k.k., czy też z art. 217 § 1 lit. c) k.k.?
- I K 1193/51 1952-05-09Czy nieumyślne sprowadzenie niebezpieczeństwa pożaru przez ustawienie ciągnika w zbyt bliskiej odległości od stodoły, w której młócono zboże, stanowi przestępstwo z art. 215 § 2 k.k., czy też z art. 215 § 1 k.k. i czy wy…
- II C 1643/53 1954-02-05Czy dopuszczalne jest dochodzenie z umowy roszczenia o wydanie zboża w ilości przekraczającej potrzeby konsumpcyjne uprawnionego od zobowiązanego, który nie jest już producentem rolnym, w świetle przepisów o reglamentacj…
- I K 45/52 1952-04-04Czy utrzymanie w mocy wyroku skazującego za przyjmowanie towarów do dalszej odsprzedaży, przy jednoczesnym sprostowaniu sentencji w zakresie ilości i częstotliwości przyjęć, może być uznane za rażąco surowe, jeśli sąd pi…
- I K 292/50 1951-02-15Czy naruszenie okólników i instrukcji służbowych, w szczególności dotyczących rejonizacji i klasyfikacji towarów deficytowych, stanowi samoistne przestępstwo gospodarcze, czy też konieczne jest ustalenie, czy takie postę…
Powołane przepisy
art. 217 § 1art. 375 KPK§ 1
Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 18.07.2026.