I K 1395/52

Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 11 października 1952 r. (sygn. akt. K. 190/52) zostali uznani za winnych i skazani:1)oskarżeni Adam J., Edward K., Michał R., Daniel J., Stanisław K. i Zygmunt N. z mocy art. 263 § 1 k. k. na kary po ... więzienia za to, że w dniu 8 lipca 1952 r. w... działając wspólnie uszkodzili drzwi bloku nr 9, stłukli kilka szyb oraz zdemolowali wewnętrzne urządzenia baraku;2)z mocy art. 132 k. k. oskarżony Adam J. na karę ... więzienia, a oskarżony Edward K - na karę... więzienia za to, że w tymże dniu i miejscu jak wyżej, znieważyli pełniących służbę funkcjonariuszy MO Juliana K. i Bolesława H. oraz kierownika referatu wojskowego słowami uznanymi powszechnie za obelżywe;3)oskarżony Adam J. z mocy art. 127 k. k. na karę ... aresztu, za to, że w tymże miejscu i czasie, co wyżej, znieważył Referat Wojskowy słowami uznanymi powszechnie za obelżywe.Jako kary łączne Sąd Wojewódzki wyznaczył oskarżonym: Adamowi J. Edwardowi K. - kary ... więzienia.Wszystkim oskarżonym na poczet orzeczonych kar Sąd Wojewódzki zaliczył okres tymczasowego aresztowania od dnia 11 lipca 1952 r.Wyrok powyższy zaskarżyli rewizją wszyscy oskarżeni, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczących kar przez złagodzenie kary za poszczególne przestępstwa oraz kary łącznej i zawieszenie jej wykonania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzuty rewizji nie są trafne.Ustalenie wyroku, iż oskarżeni działając wspólnie uszkodzili drzwi (k. 131) wbrew zapatrywaniu rewizji znajduje oparcie w wyjaśnieniach osk. Daniela J., który stwierdził m .in., iż wypychali siłą drzwi wszyscy oskarżeni (k. 126, 27v) oraz w zeznaniu św. P., który również ustalił, że pchało drzwi kilku ludzi (k. 126v, 19), a więc nie tylko oskarżeni Michał N. i Daniel J.Zresztą z wyjaśnień osk. N. także wynika, że drzwi zostały wyważone wspólnym wysiłkiem wszystkich oskarżonych (k. 126v, 34v).Zeznaniami świadków H. i P. zostało stwierdzone, że oskarżeni po wdarciu się do pokoju poprzewracali stół i krzesła, wszystko co było na stole zniszczyli, rozrzucili łóżka i wybili szyby (k. 11v i 19).Określenie przez Sąd takiego działania oskarżonych, jako demolowania urządzenia baraku nie nasuwa żadnych zastrzeżeń.W świetle okoliczności sprawy nie ma podstaw do uznania chuligańskich wybryków, jakich dopuścili się oskarżeni, za przypadek mniejszej wagi.Sąd Wojewódzki przy wymiarze kary miał na uwadze podniesione w rewizji okoliczności łagodzące. Jednak jeśli się uwzględni znaczną szkodliwość społeczną czynów przypisanych oskarżonym, polegającą na chuligańskim niszczeniu dobra społecznego, wywołaniu gorszącego zajścia na terenie zakładu pracy, które niewątpliwie zakłóciło normalny tok produkcji w tym zakładzie, kontynuowanie tego zajścia przez niektórych oskarżonych na terenie Komisariatu, to wymierzonych oskarżonym kar za powyższe przestępstwa i kar łącznych nie można uznać za rażąco surowe.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.