II KR 341/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Bartnik, J. Szamrej.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Słok.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 1980 r. sprawy Władysława N. i innych, oskarżonych z art. 199 § 1 i innych k.k., z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora oraz przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w G. z dnia 30 maja 1980 r.(...) zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych Władysława N., Eugeniusza Ł., Stanisława J., Zygmunta D. w orzeczeniu o karze w ten sposób, że nie zastosował art. 57 § 2 k.k. i podwyższył karę pozbawienia wolności każdemu z tych oskarżonych do 1 roku (...).Ponadto na podstawie art. 73 § 1 k.k. Sąd ten warunkowo zawiesił na okres 3 lat wykonanie kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonych Władysława N., Eugeniusza Ł., Stanisława J. i Zygmunta D., nakładając na nich na podstawie art. 75 § 3 k.k. obowiązek pokrycia szkody przez wpłacenie na rzecz Zakładu Robót Inżynieryjnych w G. 24.271 zł (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w G. rozpoznał sprawę Władysława N., Eugeniusza Ł., Stanisława J., Zygmunta D., oskarżonych o to, że w czasie od kwietnia do dnia 5 września 1979 r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu jako członkowie grupy budowlanej Zakładu Robót Inżynieryjnych w G. zatrudnionej pod okresowym nadzorem Piotra P. przy budowie kolektorów kanalizacyjno-sanitarnych w B., zabrali w celu przywłaszczenia mienie społeczne w postaci wyprasek i grodzic metalowych oraz rur żeliwnych w ilości 30.883 kg wartości około 198.000 zł, które częściowo pocięli palnikami, rury zaś połupali młotkami, a następnie sprzedali je w punkcie skupu złomu w P. i B. na szkodę Zakładu Robót Inżynieryjnych w G., to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 201 k.k. w związku z art. 58 k.k. (...).Wyrokiem z dnia 30 maja 1980 r. Sąd Wojewódzki (...) uznał oskarżonych Władysława N., Eugeniusza Ł., Stanisława J., Zygmunta D. za winnych czynu zarzuconego w akcie oskarżenia z tą zmianą, że działając czynem ciągłym od kwietnia do dnia 17 września 1979 r. zagarnęli mienie w postaci wyprasek i rur żeliwnych w ilości co najmniej 27.040 kg wartości co najmniej 96.840 zł, przy czym oskarżony Zygmunt D. wziął udział w zagarnięciu rur i wyprasek w ilości co najmniej 22.110 kg wartości co najmniej 82.912 zł, które były częściowo niezdatne do użytku,i za to na podstawie art. 199 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k. i na podstawie art. 57 § 2 pkt 1, § 3 pkt 3 k.k. i art. 56 § 3 k.k. skazał:- Władysława N. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 35.000 zł,- Eugeniusza Ł. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 30.000 zł,- Stanisława J. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 30.000 zł,- Zygmunta D. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 26.000 zł (...)Od wyroku tego wniósł rewizję prokurator na niekorzyść wymienionych wyżej oskarżonych, a jednocześnie wnieśli rewizje obrońcy oskarżonych (...).Rewizja oskarżonych zarzucała:1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez uznanie, że sprzedane przez oskarżonych wypraski i rury żeliwne w 50% były materiałem pełnowartościowym, gdy tymczasem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do twierdzenia, że najwyżej 1/3 wyprasek i rur nadawała się do ponownego użycia;2) rażącą niewspółmierność kary w stosunku do stopnia zawinienia oskarżonych wskutek wymierzenia im bezwzględnej kary pozbawienia wolności.Rewizja wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i zawieszenie oskarżonym orzeczonej kary pozbawienia wolności na odpowiedni okres (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Rewizje oskarżonych reprezentują pogląd, że Sąd Wojewódzki niesłusznie uznał, iż sprzedane przez oskarżonych wypraski i rury żeliwne były w 50% materiałem pełnowartościowym.Wbrew temu zapatrywaniu Sąd Wojewódzki dysponował wystarczającymi dowodami dla dokonania tego ustalenia. Dowodami tymi są wyjaśnienia oskarżonych złożone w postępowaniu przygotowawczym i odczytane na rozprawie.Sąd Wojewódzki ustosunkował się do nich w sposób zgodny z zasadami procesowymi i należycie uzasadnił swój wniosek, że oskarżeni, określając proporcję materiału dobrego do nieużytecznego, wyjaśnili w śledztwie prawdę.Okoliczność, że przedmiotem zagarnięcia mienia społecznego są materiały wliczane w koszta budowy pokryte przez inwestora, nie ma istotnego znaczenia dla odpowiedzialności karnej sprawców, którzy działaniem swoim wyczerpują znamiona zagarnięcia i powodują uszczerbek w mieniu społecznym przez zabór materiałów stanowiących własność przedsiębiorstwa państwowego (w tym wypadku inwestora) (...).