I K 1448/52

SentencjaSąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Generalnej Prokuratury po rozpoznaniu na rozprawie rewizyjnej w dniu 12 stycznia 1953 r. sprawy Władysława H., oskarż. z art. 38 dekretu z dnia 13.VI.1946 r. z powodu rewizji założonej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w m. Łodzi z dnia 19 września 1952 r. sygn. akt. IV.K. 130/52 - na podstawie art. 375, 459 k. p. k. i art. 4 dekretu o o. s. k. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, zwalniając oskarżonego od kosztów rewizyjnych i opłaty sądowej w Sądzie Najwyższym. Zastosowanie przepisów ustawy o amnestii z dnia 22 listopada 1952 r. pozostawia władzy wykonującej wyrok.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi z dnia 19 września 1952 r. Władysław H. uznany został za winnego tego, że w miesiącu grudniu 1951 r. w....., powołując się na swój wpływ w Komisariacie MO, podjął się pośrednictwa w niezatrzymywaniu Alojzego U. przez tenże komisariat, przyjmując od niego 1.000 zł. gotówką, 5 kg mięsa i 5 kg jabłek, oraz od Wacława Z. 1.700 zł za spowodowanie zwolnienia tegoż Alojzego U. po jego zatrzymaniu, i za ten czyn z mocy art. 38 m. k. k. skazany na .... więzienia.Wyrok ten zaskarżył rewizją oskarżony.Rewizja oskarżonego zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o orzeczenie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja oskarżonego nie jest zasadna.Z materiału dowodowego, w szczególności z zeznań świadków U. i Z. oraz z wyjaśnień oskarżonego wynika, że swym zachowaniem się stworzył on tego rodzaju pozory, które u wymienionych wyżej świadków wzbudziły przekonanie, iż oskarżony ma bardzo istotny wpływ na kierownika Komisariatu MO, co skłoniło ich zresztą do wręczenia mu znacznych sum pieniężnych:Zgodnie z ustaloną judykaturą stworzenie tego rodzaju pozorów winno być traktowane, jako wypełnienie dyspozycji art. 38 m. k. k. w części jej mówiącej o "powoływaniu się na wpływ". Wbrew twierdzeniu rewizji oczywiście nie może być mowy również o tym, by dla wypełnienia istoty przestępstwa z art. 38 m. k. k. konieczna była jakaś umowa. Samo zachowanie się oskarżonego, wzbudzające przekonanie o rzekomym jego wpływie i przyjęcie wynagrodzenia - bez względu zarówno na to, czy wpływ ten w rzeczywistości istniał i na to czym upozorowane było przyjęcie wynagrodzenia - byle tylko między tymi dwoma faktami zachodził związek przyczynowy - wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 38 m. k. k.. Te wymogi spełnione są w sprawie H., dlatego też Sąd Najwyższy podzielił kwalifikację prawną Sądu Wojewódzkiego. Pozostawienie zastosowania przepisów o amnestii władzom wykonującym wyrok spowodowane jest brakiem w aktach sprawy karty karnej oskarżonego, wobec czego Sąd Najwyższy nie był w stanie stwierdzić, czy oskarżony nie byt uprzednio karany.Z tych względów należało orzec, jak w sentencji.