I K 64/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Dobromęski; Sędziowie: K. Czajkowski, J. Haber (sprawozdawca); Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysława K. i in., oskarżonych z art. 215 § 1 k.k., po rozpoznaniu rewizji oskarżonego Władysława K. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 1950 r., na podstawie art. 375, 383, 388 § 1 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych Władysława K. i Lucjana D. (...)Uzasadnienie faktyczneRewizja oskarżonego Władysława K. zarzuca zaskarżonemu wyrokowi, między innymi, obrazę art. 215 § 1 k.k. przez zakwalifikowanie działania oskarżonego ustalonego w wyroku jako przestępstwa z powyższego przepisu prawnego, skoro oskarżony w danej sytuacji postąpił zgodnie z zasadniczymi przepisami o ruchu i możliwości niebezpieczeństwa nie przewidywał ani też nie mógł przewidzieć.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Zarzut obrazy prawa materialnego wywiedziony być może jedynie ściśle w oparciu o ustalenia faktyczne zawarte w zaskarżonym wyroku.Skoro Sąd Wojewódzki ustalił, że oskarżony jako maszynista pociągu, jadącego z szybkością przynajmniej 60 km na godzinę, nie obserwował szlaku będąc zajęty odmulaniem kotła, chociaż wiedział, że jego pomocnik jest zajęty zakładaniem szkła do wodowskazu zgodnie z otrzymanym od niego poleceniem, że w tych warunkach pociąg, będący w biegu i jadący z szybkością co najmniej 60 km, prowadzony był bez żadnej obserwacji na parowozie (z wyraźnym pogwałceniem przepisów kolejowych), to wina oskarżonego, który - jak Sąd ustala - znał dobrze odpowiednie przepisy i zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa powstałego wskutek takiej sytuacji, nie budzi żadnej wątpliwości. Nadmienić wypada, że dla bytu prawnego przestępstwa z art. 215 k.k., polegającego na sprowadzeniu samego niebezpieczeństwa katastrofy, nie jest konieczne ustalenie, że sprawca godził się co najmniej również z powstaniem katastrofy. W razie sprowadzenia niebezpieczeństwa katastrofy i powstania następnie katastrofy, zawinione skutki samej katastrofy w postaci pozbawienia życia człowieka czy uszkodzenia ciała lub rzeczy, znamionujące czyn przestępny podpadający pod odrębny przepis prawny (art. 230, 235 itd. k.k.), ocenić należy pod względem prawnym w płaszczyźnie przepisu art. 36 k.k. w związku z art. 215 k.k.