I K 864/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes M. Mazur; Sędziowie: T. Cyprian, J. Dorsz (sprawozdawca); Prokurator: T. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Romana F. i in., oskarżonych z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu rewizji oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 19 października 1950 r., na podstawie art. 375, 384 pkt 2, 387 k.p.k. poprawił kwalifikację prawną przestępstw przypisanych oskarżonym z art. 286 § 1 i 2 oraz art. 287 § 1 k.k. na występek z art. 286 § 1 k.k. uznając, że czyny, przypisane oskarżonym stanowią jedno działanie przestępne. (...)Uzasadnienie faktyczneRewizja oskarżonych B., F. i W. zarzuca między innymi zakwalifikowanie ich działania z art. 286 § 1 i 2 zamiast z art. 286 § 1 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Rewizja oskarżonych B., F. i W. jest zasadna jedynie częściowo, a mianowicie co do zarzutu zakwalifikowania przypisanego im działania z art. 286 § 1 i 2 k.k. zamiast z art. 286 § 1 k.k. oraz co do wynikającego pośrednio z treści rewizji zarzutu, że Sąd Apelacyjny w działaniu ich dopatrzył się dwóch odrębnych czynów (z art. 286 i 287 k.k.) aczkolwiek działanie to stanowić może tylko przestępstwo z art. 286 k.k.Z materiału faktycznego sprawy nie wynika, by oskarżonym można było przypisać działanie w celu osiągnięcia korzyści osobistych lub majątkowych dla nich samych lub innych osób.Ustalenia Sądu Apelacyjnego obejmują fakt powstania braków towarowych w magazynie Centrali Tekstylnej i dążenie oskarżonych B., F. i W. do ukrycia bądź zlikwidowania tych braków za pomocą "przerzutów" towarów.Poza tym ustalono, że w magazynie tym miały miejsce kradzieże popełnione przez innych pracowników i że za jedną z nich dwaj, a mianowicie K. i D. zostali skazani.Wreszcie Sąd Apelacyjny przyjmuje za udowodnione, że nie ujawniono sprawców usunięcia brakujących materiałów z magazynów Centrali, po czym na podstawie tych ustaleń dochodzi do wniosku, że skoro oskarżeni B., F. i W. dokonywali świadomych "przerzutów", to czynili to nie tylko w celu ukrycia braków, lecz w "celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie i innych osób".Wniosek ten nie da się utrzymać wobec zupełnego braku ustaleń faktycznych, z których by ta korzyść wynikała i dlatego należało kwalifikację czynów przypisanych tym oskarżonym poprawić z art. 286 § 1 i 2 na art. 286 § 1 k.k.Sąd Apelacyjny uznał, że oskarżeni celem ukrycia dokonywanych przez nich "przerzutów" umieszczali na zwojach materiałów wywieszki, zawierające niezgodną ze stanem faktycznym specyfikację zawartości jakościowej lub ilościowej poszczególnych zwojów i działanie to uznał za osobny czyn karalny z art. 287 § 1 k.k.Pogląd ten jest niesłuszny. Działanie określone mianem "przerzutu" polega na szeregu manipulacji zmierzających do ukrycia manka w niektórych towarach za pomocą takiego przeklasyfikowania towarów, by dawniej powstałe braki łatać przez przesuwanie w miejsce brakujących dawnych zapasów nowe, za pomocą wydawania z magazynu towarów nie odpowiadających specyfikacjom, a wreszcie przez wytworzenie ogólnego chaosu, w którym utonęłyby poszczególne braki.Te wszystkie działania przypisano oskarżonym i mieszczą się one w dyspozycji art. 286 k.k. Działanie to, mające na celu ukrycie prawdziwego stanu rzeczy, obejmuje wszelkie czynności zmierzające do realizacji zamiaru przestępnego, dążącego do tego ukrycia i etykietowania zwojów materiałów w sposób niezgodny z istotnym stanem rzeczy, jest nie odrębnym czynem karalnym, lecz ostatnim etapem działania w dokonaniu przestępstwa przewidzianego w art. 286 k.k. mającego na celu ukrycie prawdziwego stanu rzeczy, a mianowicie istnienia braków.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy uznał, że przypisane oskarżonym czyny z art. 287 § 1 k.k. mieszczą się w stanie faktycznym czynów z art. 286 § 1 k.k. i poprawił odpowiednio kwalifikację prawną wyroku Sądu Apelacyjnego.