I KK 28/19

WyrokIzba Karna2019-09-05

Skład orzekający: Jerzy Grubba

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy kasacja wniesiona w sprawie karnej może być skierowana przeciwko ustaleniom faktycznym sądu pierwszej instancji, a nie przeciwko wyrokowi sądu odwoławczego?
Ratio decidendi
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest oczywiście bezzasadna, ponieważ jest skierowana przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez sąd pierwszej instancji, a nie przeciwko wyrokowi sądu odwoławczego. Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wnoszona jedynie od wyroków sądów odwoławczych, a art. 523 § 1 k.p.k. nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
Stan faktyczny
Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego skazujący M. D. za przestępstwo z art. 228 § 4 k.k. Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego. Kasacja była skierowana przeciwko ustaleniom faktycznym sądu pierwszej instancji, a nie przeciwko wyrokowi sądu odwoławczego. Podniesiono zarzut obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. dotyczący nierozpoznania zarzutu apelacyjnego oraz wadliwego uzasadnienia wyroku. Kwestionowano również prawidłowość niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I KK 28/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 września 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019r., sprawy M. D. skazanego z art. 228§4 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 29 marca 2019r., sygn. akt VII Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 12 czerwca 2018r., sygn. akt II K (…) postanowił: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztami sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. 2 W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. skierowany w zakresie obu czynów przypisanych ostatecznie skazanemu. Zarzut ten jednak nie może być uznany za zasadny. Kwestiom ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa skazanego poświęcił Sąd Odwoławczy znaczącą część uzasadnienia swego wyroku. Wskazał przede wszystkim dlaczego relacje świadka R. C. zostały uznane za wiarygodne. W tym na to, że pozostają one w zgodzie z wyjaśnieniami samego skazanego, a także świadków P. N., M. Ł. i T. R.. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że Sąd Odwoławczy nie rozpoznał podniesionego zarzutu, czy też, że w tym zakresie sporządził wadliwe uzasadnienie wyroku. Natomiast obrona wprost kwestionuje tu ustalenia faktyczne dokonane w sprawie. Również dalsza część tego zarzutu, sprowadzająca się do zakwestionowania prawidłowości niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa zamówień publicznych i budownictwa, nie jest zasadna. Bezsprzecznie, po części, dopuszczenie takiego dowodu było niedopuszczalne jako dowodu co do prawa – jego brzmienia i wykładni. Istotniejsze jednak dla kwestii oceny zasadności całości tego zarzutu, jest to, że dopuszczenie tego dowodu w zakresie drugiego z przypisanych czynów, nie miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie można tu nie dostrzec tego, że ta część zarzutu, zwrócona została w apelacji przede wszystkim przeciwko trzeciemu z zarzuconych w akcie oskarżenia czynów, od popełnienia którego skazany został uniewinniony przez Sąd Okręgowy. Mając natomiast na względzie treść drugiego zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia, nie mogło dla niego mieć decydującego znaczenia to, jakiej jakości ofertę złożył B. i jakie ostatecznie były jej losy. Działanie skazanego, które ostatecznie zakwalifikowane zostało jako przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków, sprowadzało się bowiem do jasno określonych i opisanych zachowań polegających na: 3 - przekazywaniu informacji, - ujawnianiu danych z konkurencyjnych ofert, - „podmienieniu” już złożonych dokumentów, - zniszczeniu części złożonych dokumentów. Działania te miały oczywiście na celu doprowadzenie do tego, aby oferta B. nie została wybrana w przetargu, ale istotne jest to, że każde z nich wyczerpywało znamiona przypisanego przestępstwa i to niezależnie od tego, jaka była jakość samej oferty złożonej przez pokrzywdzonego. Przy powyższej konstatacji, jak słusznie oceniły to Sądy rozpoznające sprawę, dopuszczenie wnioskowanej opinii nie mogło mieć żadnego istotnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. W tej sytuacji, również z tego względu, podniesiony w kasacji zarzut nie mógł zostać uznany za zasadny, choćby w minimalnym stopniu – jest oczywiście bezzasadny. Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. Skazanego zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 535§3 KPKart. 228§4 KKart. 519 KPKart. 523§1 KPKart. 433§2 KPKart. 457§3 KPK§3§4§1§2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 15.07.2026. · PDF źródłowy