I KO 271/51

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Henryka Z. osk. z art. 7 ustawy z dnia 19 kwietnia 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 20, poz. 168), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu jako rewizyjny kwestię prawną:1)"Czy porzucenie po upływie ustawowego terminu wypowiedzenia pracy przez pracownika, podlegającego przepisom ustawy o zapobieżeniu płynności kadr, winno być ścigane z art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 20, poz. 168), czy też z art. 6 ustawy z dnia 7 marca 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 10, poz. 107)?2) Czy nakaz wydany przez właściwą władzę w wykonaniu art. 1 i 3 ustawy z dnia 7 marca 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 10, poz. 107) i w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 18, poz. 153) jest aktem administracyjnym podlegającym ocenie sądu w granicach art. 6 k.p.k.?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneUstawa specjalna uchyla moc ustawy ogólnej: np. przepis art. 226 k.k. jest ustawą specjalną, wyłączającą możność zastosowania przepisu ogólnego tj. art. 225 k.k. Nie można wtedy podciągnąć odnośnych czynów pod oba przepisy i wymierzać karę surowszą w myśl art. 36 k.k., gdyż czyn wtedy podpada nie pod 2 przepisy ustawy karnej, lecz tylko pod jedną ustawę, a mianowicie pod ustawę specjalną (a nie surowszą). Oczywiście osobnik, podpadający pod ustawę z dnia 7 marca 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 10, poz. 107) może popełnić przestępstwo z ustawy z dnia 19 kwietnia 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 20, poz. 168), ale czyn polegający na opuszczeniu stanowiska służbowego po upływie terminu wypowiedzenia pracy przez pracownika, podlegającego przepisom ustawy z dnia 7 marca 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 10, poz. 107) o zapobieżeniu płynności kadr nie może wyczerpywać także dyspozycji z art. 7 ustawy z dnia 19 kwietnia 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 20, poz. 168) o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy, a to dlatego, że ta ustawa jest ustawą ogólną, w stosunku do której ustawa z dnia 7 marca 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 10, poz. 107) jest ustawą specjalną.W tym przypadku należy zakwalifikować czyn tylko pod art. 6 ustawy z dnia 7 marca 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 10, poz. 107), ponieważ przepis ten przewiduje przestępstwo specjalne w stosunku do ogólnego naruszenia dyscypliny pracy. Tu podmiotem przestępstwa może być każdy pracownik, tam tylko pracownik o specjalnych właściwościach.Nakaz wydany przez właściwą władzę administracyjną w oparciu o przepisy zawarte w ustawie z dnia 7 marca 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 10, poz. 107), oraz w rozporządzeniu wykonawczym Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1950 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 18, poz. 153) stanowi orzeczenie urzędu w rozumieniu art. 6 k.p.k., podlegające samodzielnej ocenie sądu.Dlatego też sąd jest w szczególności uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia w każdym konkretnym przypadku, czy osoba, której nakaz dotyczył, należy do kategorii pracowników wymienionych w § 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów.