I KR 133/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Ochman.Sędziowie: C. Gajewski, Z. Halota (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 1984 r. sprawy Tadeusza H., oskarżonego z art. 201 k.k. w zw. z art. 58 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 8 marca 1984 r.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy z tą różnicą, że uchylił obowiązek uiszczenia przez oskarżonego opłaty za pierwszą instancję i uzupełnił podstawę skazania art. 200 § 1 k.k. (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w B. po rozpoznaniu sprawy Tadeusza H., oskarżonego o to, że w okresie od dnia 22 października 1982 r. do dnia 22 kwietnia 1983 r. w M., działając w warunkach przestępstwa ciągłego jako naczelnik miejscowego urzędu pocztowo-telekomunikacyjnego, przywłaszczył sobie wpłaty oszczędnościowe, wpłaty za energię elektryczną, opłaty za abonamenty telefoniczne, przekazy gotówkowe i należności pobraniowe, zagarniając w ten sposób łącznie 40.126,80 zł na szkodę wojewódzkiego urzędu poczty w B., tj. popełnienie czynu określonego w art. 201 k.k. w zw. z art. 58 k.k., wyrokiem z dnia 8 marca 1984 r. uznał go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tą różnicą, że przywłaszczona przez niego suma wynosi 395.126,80 zł, i za to na podstawie art. 201 w zw. z art. 58, art. 36 § 3 oraz art. 40 § 1 pkt 3 i art. 44 § 1 k.k. skazał go na karę 6 lat pozbawienia wolności oraz 100.000 zł grzywny i orzekł karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat oraz - na podstawie art. 46 § 1 pkt 2 k.k. - konfiskaty mienia w całości (...).Wyrok ten w całości zaskarżył obrońca oskarżonego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna, z wyjątkiem zarzutu dotyczącego niesłusznego zasądzenia przez Sąd Wojewódzki obowiązków uiszczenia przez Tadeusza H. opłaty za pierwszą instancję, które to uchybienie zostało jednak przez Sąd Wojewódzki dostrzeżone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i z powodów tam wymienionych naprawione w części rozstrzygającej wyroku Sądu Najwyższego.(...) Sąd Wojewódzki - wbrew odmiennym twierdzeniom rewizji - dopełnił wszystkich wymagań przewidzianych w art. 50 k.k. w rozważaniach nad wymiarem kar oskarżonemu i nie sposób uznać za rażąco surową ani - zbliżonej do granicy dolnego zagrożenia - kary 6 lat pozbawienia wolności, ani też wymierzonej oskarżonemu grzywny w odniesieniu do uzyskanych przez niego korzyści - mając także na względzie szczególny obowiązek pieczy nad powierzonym oskarżonemu jako naczelnikowi urzędu pocztowo-telekomunikacyjnego mieniem. W stosunku do którego to mienia dopuścił się zagarnięcia.Zgodnie z wymaganiami art. 10 § 2 i 3 k.k. dotyczącymi kumultywnej kwalifikacji prawnej czynu, sąd orzekający w sprawie ma obowiązek - kwalifikując przestępstwo - powołania w wyroku wszystkich pozostających w rzeczywistym zbiegu przepisów ustawy, które sprawca naruszył swym zachowaniem się. Oskarżony Tadeusz H. - co wynika zarówno z dokonanych ustaleń faktycznych, jak i opisu czynu - zajmując stanowisko naczelnika urzędu pocztowo-telekomunikacyjnego i dokonując na szkodę tego urzędu zagarnięcia mienia społecznego - za którego ochronę był odpowiedzialny z tytułu zajmowanego stanowiska - wyczerpał działaniem swym znamiona przestępstwa określonego w art. 200 § 1 k.k., naruszając także normę art. 201 k.k. wobec przywłaszczenia sobie tego mienia w znacznych rozmiarach. Sąd Wojewódzki więc zaniedbał powołania - kwalifikując przestępstwo przypisane oskarżonemu - art. 200 § 1 k.k., co naprawił Sąd Najwyższy w trybie przewidzianym w art. 404 k.p.k. Przewidziany bowiem w art. 404 k.p.k. obowiązek poprawienia przez sąd rewizyjny błędnej kwalifikacji prawnej czynu - niezależnie od granic środka odwoławczego - także w tym wypadku, gdy sąd ten wyroku nie może poza tym zmienić, rozciąga się także na sytuacje, gdy przyjęta przez sąd pierwszej instancji kwalifikacja prawna czynu nie czyni zadość wymaganiom art. 10 § 2 k.k. Błędność bowiem kwalifikacji prawnej czynu może wynikać nie tylko z niezastosowania właściwego przepisu ustawy karnej, ale i z niedopełnienia - w razie zaistnienia kumulatywnej kwalifikacji prawnej - obowiązku powołania przepisu, który został naruszony zachowaniem się sprawcy czynu (...).