I KR 27/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Mirski. Sędziowie: S. Fornalik, L. Jax (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: E. Sanecki.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Mieczysława S., oskarżonego z art. 201 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora oraz przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 2 grudnia 1976 r.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneMieczysław S. odpowiadał przd Sądem Wojewódzkim w Warszawie jako oskarżony o to, że w dniu 12 sierpnia 1976 r. w P. zagarnął mienie społeczne wielkiej wartości w postaci magnetofonu z wyposażeniem typu "Nagra" 4/2/L produkcji szwajcarskiej o wartości 207.329 zł na szkodę Przedsiębiorstwa Spedycji Krajowej - Oddział Terenowy w W., Ekspedycja Rejonowa w P., tj. o czyn określony w art. 201 k.k.Wyrokiem z dnia 2 grudnia 1976 r. ten Sąd Wojewódzki uznał Mieczysława S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, zaznaczając, że nie miał ani rozeznania, ani przekonania, ani też nie godził się na to, iż zabrane mienie ma wartość przekraczającą 100.000 zł, przyjmując że czyn ten nie wyczerpuje znamion przestępstwa kwalifikowanego, i na podstawie art. 199 § 1 k.k., 36 § 3 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 8.000 zł grzywny, z zamianą - w razie nieuiszczenia w terminie - na 80 dni zastępczej kary pozbawienia wolności.Wyrok ten został zaskarżony przez prokuratora oraz przez oskarżonego (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Obie rewizje nie są zasadne.Zamiar sprawcy powinien obejmować wszystkie znamiona przedmiotowej strony przestępstwa.Do znamion przestępstwa określonego art. 201 k.k. należy znaczna wartość zagarniętego mienia społecznego, a zatem sąd nie może zastosować kwalifikacji z tego przepisu do czynu sprawcy zagarnięcia mienia społecznego, jeżeli brak podstaw do przyjęcia, że sprawca ten świadomością swoją obejmował, iż zagarnięte mienie ma wartość przekraczającą 100.000 zł (art. 120 § 9 k.k.), lub przynajmniej przewidywał taką możliwość i na to się godził (art. 7 § 1 k.k.).W konkretnej sprawie Sąd Wojewódzki na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego doszedł do wniosku, że brak podstaw do ustalenia, iż oskarżony przewidywał i godził się na to, że wartość skradzionego magnetofonu przekracza 100.000 zł. Rewizja prokuratora twierdzi, że powyższy wniosek sądu jest błędny z tego powodu, iż oskarżony uprzednio przeglądał list przewozowy, pomagając magazynierowi Janowi S. sprawdzić zgodność numerów na przesyłkach z numerami w liście przewozowym, a takie zapoznanie się z treścią listu przewozowego pozwoliło oskarżonemu - zdaniem autora rewizji - "(...) na powzięcie miarodajnej wiadomości o zawartości przesyłki w postaci magnetofonu importowanego ze Szwajcarii".Wywody tej rewizji nie są jednak przekonujące. Świadomość bowiem, że chodziło o magnetofon i jego wyposażenie oraz że jest to magnetofon importowany ze Szwajcarii, nie jest równoznaczna ze świadomością, iż chodzi o mienie przekraczające wartość 100.000 zł. Sam oskarżony twierdził, że oceniał wartość przesyłki (w obu kartonach) na około 40.000 zł, i wiarygodność tego oświadczenia oskarżonego nie tylko nie została niczym podważona, lecz przeciwnie z innych dowodów także wynika, iż dla osoby nie zorientowanej w tym, że jest to magnetofon wyprodukowany na specjalne indywidualne zamówienie, wartość przesyłki mogła być wyceniona najwyżej na kilkadziesiąt tysięcy złotych. Według świadka Piotra L., na którego wniosek złożono zamówienie na dostawę magnetofonu, każdy mógł ocenić ten magnetofon na 5.000 zł. Również funkcjonariusze MO, którzy zatrzymali oskarżonego wraz ze skradzioną przesyłką, byli przekonani, że magnetofon wraz z wyposażeniem może przedstawiać wartość od 20.000 do najwyżej 50.000 zł. Należy także dodać, że magazynier Jan S. (pod którego pieczą przesyłka się znajdowała) nie był zorientowany co do wartości magnetofonu.Z wyżej podanych przyczyn stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do świadomości oskarżonego należy - wbrew twierdzeniom rewizji prokuratora - uznać za słuszne, a zastosowaną do czynu oskarżonego kwalifikację z art. 199 § 1 k.k. za prawidłową (...).