I KZ 31/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Mirski. Sędziowie: L. Jax (sprawozdawca), S. Dąbrowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Włodzimierza D., skazanego z art. 259 d.k.k. w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu zażalenia tegoż Włodzimierza D. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi w Łodzi z dnia 17 marca 1970 r. i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki słusznie nie uwzględnił wniosku skazanego o przywrócenie terminu do złożenia rewizji od zapadłego w dniu 28 września 1967 r. w trybie doraźnym wyroku skazującego, ze względu mianowicie na brak podstaw do przyjęcia, że wobec uchylenia dekretu z dnia 16 listopada 1946 r. o postępowaniu doraźnym (jedn. tekst: Dz. U. z 1949 r. Nr 33, poz. 244) powstała obecnie podstawa do zaskarżenia tego wyroku.Uważając motywy zaskarżonego postanowienia za w pełni uzasadnione, można jedynie dodać - w związku z wywodami zamieszczonymi w zażaleniu - że w myśl art. X przepisów wprowadzających k.p.k. czynności procesowe dokonane przed wejściem w życie nowego k.p.k. są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych. Jedynie wtedy, gdyby skazanemu w postępowaniu doraźnym została wymierzona kara wyższa od górnej granicy kary przewidzianej za dany czyn w nowej ustawie karnej, powstałaby podstawa do złagodzenia tej kary na podstawie art. XIV § 1 pkt 4 przepisów wprowadzających k.k. W sprawie niniejszej jednak wypadek taki nie zachodzi.