II KK 191/18

Sygn. akt II KK 191/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Rafał Malarski SSN Piotr Mirek przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Andrzeja Pogorzelskiego, w sprawie R. G. skazanego z art. 119 § 1 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść (PK IV Ksk […]) od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w P. z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II W […], uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem nakazowym z dnia 7 lutego 2018 r. Sąd Rejonowy w P. uznał R. G. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i wymierzył mu karę 5 dni aresztu. Na podstawie art. 119 § 4 k.w. zobowiązał obwinionego 2 do uiszczenia na rzecz pokrzywdzonego kwoty 440 zł, stanowiącej równowartość skradzionego mienia. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron i uprawomocniło się z dniem 22 lutego 2018 r. (k. 25 - 26). Kasację od tego wyroku na niekorzyść R. G. wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, to jest art. 93 § 1 k.p.w., polegające na rozpoznaniu sprawy obwinionego R. G. na posiedzeniu w postępowaniu nakazowym i wydaniu wyroku, w którym wymierzono obwinionemu - za przypisane mu wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. - karę 5 dni aresztu, w sytuacji gdy ustawodawca w tym trybie dopuścił orzeczenie jedynie kar: nagany, grzywny albo ograniczenia wolności, co wyłączało dopuszczalność takiego trybu postępowania. Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna, ponieważ wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w P. zapadł z rażącym naruszeniem prawa procesowego. W myśl art. 93 § 1 k.p.w., sąd może wydać na posiedzeniu, bez udziału stron wyrok nakazowy w sprawach o wykroczenia, w których wystarczające jest wymierzenie nagany, grzywny albo kary ograniczenia wolności. Nie jest zatem dopuszczalne orzeczenie wyrokiem nakazowym kary aresztu, co zaistniało w niniejszej sprawie. Uchybienie popełnione przez Sąd Rejonowy w P., polegające na obrazie art. 93 § 1 k.p.w., miało rażący charakter i w sposób istotny wpłynęło na treść wydanego orzeczenia. Skoro orzekający Sąd uznał, przy uwzględnieniu ogólnych i szczególnych dyrektyw wymiaru kary, że należało orzec wobec R. G. karę aresztu, powinien był odstąpić od procedowania w postępowaniu nakazowym i skierować sprawę do rozpoznania w postępowaniu zwyczajnym. Skutkiem powyższego stanu rzeczy stała się konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania. Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.