II KZ 7/23

II KZ 7/23 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie K. K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 marca 2023 r. zażalenia K. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt IX Ka 246/22, o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 maja 2022 r. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2022 r. (sygn. akt IX Ka 246/22) nie uwzględniono wniosku oskarżonego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 maja 2022 r., sygn. akt IX Ka 246/22. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skazany K. K., zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 438 k.p.k. przez m.in. poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i błędną ocenę oświadczeń obrońcy oraz art. 126 k.p.k. przez odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Wskazał, że zlecał obrońcy złożenie stosownego wniosku, wbrew ustaleniu Sądu. Sąd Najwyższy zważył co następuje. II KZ 7/23 2 Zażalenie nie jest zasadne. Podstawą odmowy uwzględnienia wniosku przez Sąd Okręgowy w Warszawie było ustalenie w oparciu o złożone oświadczenie obrońcy, że doszło do wiążącego go ustalenia z klientem, że ten ostatni nie ma zamiaru wnosić kasacji w sprawie. Skarżący kontestuje to ustalenie. Sfera ustaleń faktycznych sądu pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego związanego z czynieniem ustaleń faktycznych czy też oceną zgromadzonego materiału wymaga wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów. W niniejszej sprawie dano wiarę niekwestionowanemu oświadczeniu obrońcy z urzędu, co do treści ustaleń ze skazanym. Uznano także, że dopiero na późniejszym etapie skazany doszedł do wniosku, że wniesienie kasacji w jego sprawie byłoby zasadne. Skarżący nie przedstawił jednak, poza prostym zaprzeczeniem powyższego, żadnego argumentu kwestionującego sposób rozumowania Sądu Okręgowego w Warszawie. Należało zatem orzec jak w sentencji. ał