III K 393/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Czajkowski (sprawozdawca).Sędziowie: W. Dąbrowski, J. Dankowski.Prokurator: B. Fedorowicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Henryka R. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez prokuratora rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 27 lutego 1962 r., na podstawie art. 375, 444 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...)Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 27 lutego 1962 r. Henryk R. został skazany na podstawie art. 286 § 1 k.k. na karę dwóch lat więzienia i 3.000 zł grzywny za to, że w okresie od kwietnia 1958 r. do grudnia 1960 r. w Z., jako kierownik sklepu Nr 4 Miejskiego Handlu Detalicznego Artykułami Przemysłowymi, nie dopełnił obowiązku właściwego prowadzenia sklepu, w szczególności przez nabywanie towaru ze źródeł zdecentralizowanych bez odpowiednich oznaczeń, wadliwy sposób przyjmowania towaru i wydawania towaru niezgodnie z rachunkami, wykonywanie czynności służbowych w stanie nietrzeźwym, przez co spowodował niedobór towarowo-gotówkowy na szkodę wyżej wymienionego przedsiębiorstwa.Od tego wyroku prokurator założył rewizję, wnosząc o jego zmianę przez wymierzenie oskarżonemu wyższej kary grzywny. Rewizja, kwestionując wysokość wymierzonej przez Sąd I instancji grzywny, wywodzi, że wprawdzie sytuacja materialna oskarżonego i jego rodziny jest obecnie trudna, jednakże nie oznacza to, że po opuszczeniu więzienia nie będzie ona mogła ulec poprawie; jeśli nawet nie ulegnie poprawie, to oskarżony będzie mógł korzystać z przepisu art. 412 k.p.k.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Sąd należycie uzasadnił wysokość orzeczonej oskarżonemu kary grzywny obok kary pozbawienia wolności, opierając się w tej mierze na opiniach znajdujących się w aktach sprawy. Nie można uznać za słuszny poglądu rewizji, że możliwość polepszenia sytuacji materialnej oskarżonego po odbyciu kary pozbawienia wolności daje podstawę do orzeczenia wyższej grzywny, skoro podstawową przesłanką do ustalenia wysokości grzywny jest stan majątkowy sprawcy w chwili wyrokowania. Poza tym, przyjmując zasadę integralności kary, uznać należy, że represja w postaci kary pozbawienia wolności (nie kwestionowanej przez prokuraturę) i kary grzywny zastosowanej wobec oskarżonego jest współmierna do popełnionego czynu i do stopnia zawinienia sprawcy.Z powyższych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.