III KO 30/58

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w Poznaniu następującej kwestii prawnej:1. "Czy w miejscowości, gdzie obowiązuje publiczna gospodarka lokalami, wprowadzenie się przez obywatela w celach mieszkalnych do otwartej pralni, służącej wszystkim mieszkańcom nieruchomości do użytku, jakiemu służy pralnia z racji swego przeznaczenia i częściowo do pobierania wody tym mieszkańcom, którzy w swych mieszkaniach nie mają urządzenia wodociągowego, stanowi przestępstwo z art. 35 dekretu o publicznej gospodarce lokalami (Dz. U. z 1950 r., Nr 36, poz. 343)".2. "Czy, w razie przyjęcia, że pralnia nie stanowi lokalu mieszkalnego ani użytkowego, w rozumieniu dekretu o publicznej gospodarce lokalami, jako nie podlegająca przydziałowi przez władze kwaterunkowe, z tytułu swego niesamoistnego charakteru, zajęcie otwartej pralni stanowi przestępstwo i jakie" - uchwalił kwestie tę rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW domach mieszkalnych, podlegających publicznej gospodarce lokalami, przedmiotem najmu jest również pralnia, przeznaczona do użytku wszystkich lokatorów i należy ona do mieszkania. Samowolne jej zajęcie jest zatem przestępstwem z art. 35 legis citae.W miejscowościach albo domach, nie objętych publiczną gospodarką lokalami, ma zastosowanie przepis art. 252 k. k. - przy czym prokurator może w tych przypadkach objąć oskarżenie ze względu na interes publiczny.