III KR 187/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia C. Łukaszewicz. Sędziowie: H. Kempisty (sprawozdawca), S. Mirski. Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Kaniewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 1982 r. sprawy Jarosława W., oskarżonego z art. 233, 234 § 1 w zw. z art. 25 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T. z dnia 13 maja 1982 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w T. z dnia 3 maja 1982 r. Jarosław W. został uznany za winnego dwóch zarzucanych mu przestępstw określonych w art. 233 i art. 234 k.k., popełnionych w dniu 18 maja 1982 r. w stanie ograniczonej poczytalności (art. 25 § 2 k.k.), i skazany za pierwszy z tych czynów na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, za drugi - na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, łącznie zaś na karę 2 lat z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 5, a ponadto na karę 20.000 zł grzywny, z zobowiązaniem do wykonania pracy na cele społeczne w rozmiarze 20 godzin oraz do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. Sąd Wojewódzki oddał przy tym oskarżonego na okres 5-letni pod dozór kuratora.Od tego wyroku rewizję na niekorzyść oskarżonego wniósł Prokurator Rejonowy w T., podnosząc m.in. zarzut obrazy art. 182 k.p.k. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii innego zespołu biegłych psychiatrów, mimo że dwie opinie wydane przez tych samych biegłych różniły się między sobą w sposób zasadniczy (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora nie jest zasadna.Okoliczność, że pomiędzy opiniami tych samych biegłych psychiatrów, pierwszej złożonej w postępowaniu przygotowawczym i drugiej - uzupełniającej - złożonej w postępowaniu przed Sądem Wojewódzkim w P., zachodzą istotne skądinąd różnice, sama przez się nie może w tej sprawie stanowić wystarczającego powodu, aby uwzględnić wniosek rewizyjny o potrzebie powołania nowego zespołu biegłych, a w konsekwencji o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.Na podkreślenie bowiem zasługuje to, że biegli psychiatrzy ponowną (uzupełniającą) opinię psychiatryczną opracowali z uwzględnieniem nowych istotnych dowodów (nie przeprowadzonych w postępowaniu przygotowawczym), a mianowicie dowodu z opinii psychologicznej, z wyników badań encefalograficznych oraz z zeznań matki oskarżonego co do okoliczności przebytego przez nią porodu kleszczowego, w wyniku którego oskarżony doznał urazu okołoporodowego i znajdował się w zamartwicy. Te ostatnie okoliczności potwierdziło badanie psychologiczne oskarżonego, przeprowadzone przez biegłą Janinę W.W tych warunkach - gdyby nawet zarzucić biegłym psychiatrom, że nie zainicjowali pierwotnie badań dodatkowych - nie można z tego tylko powodu zakwestionować słuszności ich opinii późniejszej, opartej już na wystarczająco pełnym materiale dowodowym, przekonującym do ich wniosków końcowych.Trafnie też Sąd Wojewódzki podniósł, że nawet w swej pierwszej opinii biegli wskazali na to, że oskarżony miał ograniczoną w stopniu nieznacznym zdolność kierowania swoim postępowaniem. Uzupełniającej zaś opinii psychiatrycznej nie może podważać okoliczność, że lekarz psychiatra, prowadzący uprzednio leczenie oskarżonego, nie dostrzegł u oskarżonego objawów uszkodzenia centralnego układu nerwowego, a stwierdzał jedynie zespół neurosteniczny, skoro nawet ostatnie badania elektroencefalograficzne tego uszkodzenia nie wykryły.Do tej wątpliwości, którą podniósł prokurator już na rozprawie, jak i w swej rewizji, Sąd Wojewódzki ustosunkował się nader przekonująco zarówno w swoim postanowieniu jeszcze w toku swego postępowania dowodowego, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie zachodzi więc potrzeba powtarzania tej argumentacji sądowej, skoro nie pomija ona rozważenia argumentów przeciwnych, a w konkluzji jest ocena, która nie wychodzi poza ramy uprawnień sądu w tym zakresie, określonych w art. 4 k.p.k. Nie zachodzi z tych powodów potrzeba powoływania nowych biegłych psychiatrów, skoro poza tym nie do podważenia są także wysokie kwalifikacje specjalistyczne biegłych dotychczasowych, nie pozwalające podawać w wątpliwość zaufania do ich odpowiedzialności za opinię uzupełniającą (...).