IV K 343/64

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zygmunta K. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 25 sierpnia 1964 r. na podstawie art. 375, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k.:I. przyjmując, że oskarżony Zygmunt K. przyczynił się do powstania przypisanego mu niedoboru, na mocy art. 5 w związku z art. 3 ust. 1 pkt dekretu z 1964 r. o amnestii postępowanie karne w stosunku do niego o czyn z art. 286 § 1 k.k. umorzył.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w B. wyrokiem z dnia 10 lipca 1961 r. między innymi skazał oskarżonego Zygmunta K. z mocy art. 286 § 1 k.k. na karę 3 lat więzienia - za to, że w okresie czasu od dnia 30 listopada 1958 r. do dnia 2 czerwca 1959 r. w B., jako magazynier magazynu surowców Zakładów Skórzanych Przemysłu Terenowego w B., nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku należytej pieczy nad powierzonym mu mieniem społecznym. a w szczególności wydawał z powierzonego magazynu surowce do produkcji bez dowodów wydania "RW", jak również nie żądał, by dowody takie zostały sporządzone w okresie późniejszym już po wydaniu surowców z magazynu, przez co spowodował nieuzasadniony niedobór w wysokości 59 398 20 zł.Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu rewizji oskarżonego Zygmunta K. wyrokiem z dnia 25 lutego 1964 r. zaskarżone orzeczenie uchylił i sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Wojewódzki w B., po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 25 sierpnia 1964 r. uznał oskarżonego Zygmunta K. za winnego zarzuconego mu czynu, z tym że spowodowany przez niego niedobór wynosi kwotę około 60 000 zł i za tak przypisany czym z mocy art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat więzienia, łagodząc ją na mocy dekretu z 1964 r. o amnestii do 1 roku więzienia oraz na mocy art. 61 k.k. zawieszając warunkowo jej wykonanie na okres 3 lat.Od tego ostatniego wyroku założył rewizję obrońca oskarżonego Zygmunta K., zarzucając:a) obrazę art. 320 i 339 k.p.k. przez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności, że dokumenty RW były wystawiane przez inne osoby a nie przez oskarżonego, że dokumenty te nie były przedstawiane Oskarżonemu w momencie odbierania towarów a działo się to wszystko na skutek polecenia przełożonego oskarżonego, który także i poza wiedzą oskarżonego pobierał towary z magazynu, pobierał te towary nawet w nieobecności oskarżonego, co miało wpływ na treść wyroku.b) błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawą wyroku przez błędne ustalenie, że w magazynie oskarżonego powstał brak, gdy wartości tego braku nie sposób jest obliczyć, co by wskazywało na wielką wątpliwość co do istnienia braku.Rewizja wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie Zygmunta K. od zarzutu oskarżenia.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Należy wyjść z założenia, że magazynier przy wykonywaniu swych obowiązków służbowych, powinien wykonywać je w sposób taki, aby - między innymi - zawsze, w każdym czasie, mógł wylegitymować się w sposób należyty z dokonywanych czynności. Odnosi się to w szczególności do przyjmowania i wydawania towarów. Należy równocześnie mieć na uwadze, że zakres uprawnień i obowiązków magazyniera regulują właściwe przepisy prawne i oparte na nich zarządzenia przełożonych. Wykonywanie jednak poleceń przełożonego, sprzecznych z zakresem uprawnień i obowiązków magazyniera, nie jest dopuszczalne i stanowi przekroczenie jego władzy bądź też niedopełnienie obowiązków.W świetle materiałów tej sprawy, na podstawie których poczynione zostały ustalenia faktyczne, oskarżony Zygmunt K. dopuścił się czynu (prawidłowo przez Sąd Wojewódzki zakwalifikowanego jako występek z art. 286 § 1 k.k. - jednak nie w postaci spowodowania nieuzasadnionego niedoboru, lecz w formie przyczynienia się do powstania manka.Taka łagodniejsza ocena postępowania oskarżonego wynika z tego, że N., jego przełożony, zabierał towary z magazynu również w nieobecności Zygmunta K.Za tak przypisany czyn, kara grożąca oskarżonemu Zygmuntowi K. nie powinna przekroczyć jednego roku więzienia - i dlatego postępowanie karne w stosunku do niego na podstawie właściwych przepisów dekretu z 1964 r. o amnestii należało umorzyć.Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.