IV K 77/56

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Marianny J., oskarżonej z art. 225 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżoną rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kielcach ośrodek w Radomiu z dnia 30 grudnia 1955 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Kielcach, ośrodek w Radomiu skazał Mariannę J. na podstawie art. 225 § 1 k.k. na 5 lat więzienia za to, że w zamiarze pozbawienia życia dziecka płci żeńskiej, urodzonego w tym dniu przez jej córkę Zofię, przecięła a następnie nie zawiązała mu pępowiny, w wyniku czego nastąpiło wykrwawienie, które spowodowało jego śmierć.Od tego wyroku założyła rewizję oskarżona.Rewizja zawiera zarzuty:1.błędnej oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez nieprzyjęcie przez Sąd Wojewódzki, iż oskarżona działała w stanie silnego wzruszenia.2.obrazy art. 225 § 2 k.k. przez niezastosowanie tego przepisu.W konkluzji rewizja zawiera wniosek o zmianę kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonej i skazanie jej za przestępstwo z art. 225 § 2 k.k. na karę łagodniejszą.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Zarzuty rewizji nie są zasadne.Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił czyn oskarżonej i przyjął, iż "działała ona świadomie, wprawdzie w stanie podniecenia i wzruszenia, ale nie w tym stopniu, aby decydowały one o popełnionej zbrodni". Do przyjęcia kwalifikacji z art. 225 § 2 k.k. trzeba ustalić, iż sprawca dokonał zabójstwa pod wpływem silnego wzruszenia. Toteż istnienie silnego wzruszenia jest znamieniem różniącym przestępstwo z art. 225 § 2 od przestępstwa z art. 225 § 1 k.k. Żeby można było zastosować kwalifikację z § 2 tego artykułu trzeba ustalić nie tylko, że sprawca działał w stanie wzruszenia, ale że to wzruszenie było silne, a więc stopień jego był tak duży, że normalna równowaga psychiczna sprawcy w chwili czynu była zachwiana. Zarówno teoria, jak i praktyka sądowa przyjmują stan silnego wzruszenia wówczas, kiedy czynniki emocjonalne zyskują przewagę nad czynnikami intelektualnymi i sprawca popełnia zabójstwo wprawdzie z pełną świadomością, jednak pod przeważającym wpływem czynników emocjonalnych.W danej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia takich ustaleń. Oskarżona sama nie mówi o swych przeżyciach, a w wyjaśnieniach jej zachodzi sprzeczność, gdyż z jednej strony oskarżona mówi, iż nie wie, dlaczego nie podwiązała pępowiny dziecku, a z drugiej strony wyraźnie mówi: "nie chciałam, aby córka miała nieślubne dziecko". To też Sąd Wojewódzki zasadnie ustala, że oskarżona umyślnie pozbawiła życia dziecko swej córki. Nie ma zaś w materiałach sprawy żadnych podstaw do przyjęcia, iż oskarżona dopuściła się zabójstwa pod wpływem silnego wzruszenia.Skoro Sąd Wojewódzki przyjął wszystkie okoliczności łagodzące i wymierzył oskarżonej karę najniższą przewidzianą za ten czyn przez ustawę, wniosek rewizji o dalsze złagodzenie kary jest bezprzedmiotowy.W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.