IV KR 63/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Młynkiewicz. Sędziowie: dr T. Majewski (sprawozdawca), J. Polony.Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Śliwiński.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy Romana S., oskarżonego z art. 168 § 2 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora i obrońcę od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 6 grudnia 1973 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął, iż oskarżony Roman S. popełnił przypisane mu przestępstwo bez szczególnego okrucieństwa oraz nie działając w warunkach art. 60 § 1 k.k., i za przypisane mu z tą zmianą przestępstwo na podstawie art. 168 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu Romanowi S. karę 6 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem aresztu tymczasowego od dnia 6 sierpnia 1973 r. i bez zastosowania nadzoru ochronnego oraz orzekania kary dodatkowej (...). Uzasadnienie faktyczneI. (...) Wbrew stanowisku zaskarżonego wyroku brak podstaw do przyjęcia, że oskarżony dokonał przypisanego mu przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu kary za przestępstwo podobne.Poprzednie skazanie dotyczyło przestępstw określonych w art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 210 § 1 i art. 182 § 1 k.k.Przyjęcie, że sprawca działał w warunkach powrotu do przestępstwa, wymaga ustalenia przesłanki podobieństwa przestępstwa nowo popełnionego z przestępstwem, za które był on poprzednio skazany i odbył część kary (art. 60 § 1 k.k.). O podobieństwie zaś decyduje przedmiot ochrony (ten sam lub rodzajowo zbliżony) albo pobudki czynu (takie same). Jeżeli występuje odmienność dóbr chronionych prawem i odmienność pobudek czynu, samo tylko podobieństwo w zakresie sposobu działania (np. użycie przemocy lub groźby) nie wystarczy do przyjęcia podobieństwa przestępstw w rozumieniu art. 120 § 2 i art. 60 § 1 k.k.Z przytoczonych powodów należy odrzucić ustalenie podobieństwa przestępstwa zgwałcenia przypisanego oskarżonemu Romanowi S. w niniejszej sprawie do przestępstwa, za które został skazany w sprawie Kp 619/70.Za prawidłową kwalifikację przestępstwa oskarżonego Romana S. należy więc uznać art. 168 § 1 k.k.II. Rewizja obrońcy oskarżonego zasadnie stwierdza, że opinia w sprawie niniejszej wydana przez biegłych lekarzy psychiatrów różni się od opinii wydanej poprzednio w sprawie Kp 619/70 Sądu Powiatowego w Szczytnie.Mimo to Sąd Wojewódzki nie popełnił błędu odmawiając powołania na rozprawę biegłych, którzy wypowiadali się w poprzedniej sprawie, gdyż różnice w opiniach zostały przez biegłych Jana M. i Jerzego Z. wyjaśnione. Końcowy wniosek, że oskarżony Roman S. w chwili czynu, którego dotyczy postępowanie w niniejszej sprawie, miał tylko w nieznacznym stopniu zmniejszoną poczytalność, należy więc uznać za zasadny, a dalsze badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego byłoby zbędne, zwłaszcza że nic nie wskazuje na to, iż miałoby to w konsekwencji doprowadzić do zastosowania art. 57 § 1 k.k., skoro działanie przestępne oskarżonego łączyło się z nadużyciem alkoholu, a już wcześniej lekarze uprzedzili oskarżonego o ujemnych skutkach oddziaływania alkoholu na jego zachowanie (...).Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.