IV KRN 49/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Franciszka S., oskarżonego z art. 242 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego w Strzelinie z dnia 16 września 1957 r., na podstawie art. 394-396, 377 pkt b i 400 k.p.k. uznał zaskarżony wyrok za nieważny i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu w Strzelinie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneW dniu 16 września 1957 r. Sąd Powiatowy w Strzelinie rozpoznał sprawę Franciszka S., oskarżonego z art. 242 § 1 k.k. Wyrok ten uprawomocnił się.Minister Sprawiedliwości od powyższego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną.Rewizja nadzwyczajna w oparciu o przepis art. 371 pkt 2 k.p.k. zarzuca obrazę przepisu art. 377 pkt b k.p.k. polegającą na rozpoznaniu sprawy przez sąd, mimo że w jego składzie uczestniczyła osoba nie uprawniona do wydawania wyroków.Na mocy art. 377, 388 § 1, 394 i nast.k.p.k. rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości wnosi o uznanie zaskarżonego wyroku za nieważny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Powiatowemu w Strzelinie w innym składzie.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:W składzie sądu uczestniczył jako ławnik ob. Bronisław B., którego kadencja - jak wynika z pisma Prezesa Sądu Powiatowego w Strzelinie z dnia 5 listopada 1957 r. Nr Prez. 343/57 - skończyła się z dniem 31 grudnia 1956 r.Skoro więc w składzie sądu uczestniczyła w charakterze ławnika osoba, która nie miała uprawnień wymaganych w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 listopada 1950 r. - w sprawie trybu wyboru, odwoływania i wyznaczania do udziału w posiedzeniach sądowych ławników sądów wojewódzkich i powiatowych (Dz. U. z 1950 r. Nr 52, poz. 481), a więc nie uprawniona do wydawania wyroków, należało uznać zaskarżony wyrok zgodnie z przepisem art. 377 pkt b k.p.k. jako nieważny, a tym samym rewizję nadzwyczajną za zasadną.Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.