V K 278/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Czajkowski (sprawozdawca).Sędziowie: L. Chmielewski, T. Rek.Prokurator Generalnej Prokuratury: S. Mocarski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Aleksandry M. oskarżonej z art. 269 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej na niekorzyść oskarżonej od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 22 lutego 1963 r., na podstawie art. 394-396, 400 k.p.k.rewizję nadzwyczajną pozostawił bez uwzględnienia.Minister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 22 lutego 1963 r. na niekorzyść Aleksandry M.Rewizja zarzuca powyższemu wyrokowi rażącą niewspółmierność kary grzywny w stosunku do popełnionego czynu i wnosi o zmianę wyroku przez znaczne podwyższenie dodatkowej kary grzywny.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Rewizja nadzwyczajna nie jest słuszna.Wyrokiem Sądu Powiatowego w Płocku z dnia 16 listopada 1962 r. Aleksandra M. została uznana za winną tego, że w okresie od dnia 19 grudnia 1961 r. do dnia 11 maja 1962 r. w P., prowadząc na podstawie umowy ajencyjnej kiosk nr 69 należący do Przedsiębiorstwa Państwowego "Miejski Handel Detaliczny Artykułami Przemysłu Spożywczego", nie odprowadzała codziennie dziennych utargów do banku, udzielała kredytu i nie utrzymywała właściwego porządku w prowadzonym przez siebie kiosku, w wyniku czego spowodowała niedobór towarowo-kasowy na kwotę 40.393 zł, przez co działała na szkodę tego Przedsiębiorstwa, i za ten czyn, na podstawie art. 269 i 42 § 3 k.k., została skazana na karę jednego roku więzienia i na 20.000 zł grzywny, a ponadto na mocy art. 3311 k.p.k. zasądzono od niej na rzecz poszkodowanego Przedsiębiorstwa kwotę 40.049 zł 04 gr.Sąd Wojewódzki dla Województwa Warszawskiego w Warszawie, jako rewizyjny, na skutek rewizji oskarżonej zmienił zaskarżony wyrok w orzeczeniu o karze w ten sposób, że wykonanie kary pozbawienia wolności zawiesił oskarżonej warunkowo na okres 5 lat, a dodatkową karę grzywny złagodził do 3.000 zł.W związku z rewizją nadzwyczajną należy stwierdzić, że w sprawie, w której nie ma, jako motywu działania sprawcy, chęci zysku albo z której nie wynika, żeby sprawca osiągnął korzyści majątkowe z przestępstwa - ukaranie go grzywną na podstawie art. 42 § 3 k.k. powinno uwzględnić przede wszystkim jej celowość ze względu na stosunki osobiste, rodzinne i majątkowe sprawcy. Ta sama zasada powinna obowiązywać przy ustalaniu wysokości grzywny na tej podstawie wymierzonej.W omawianej sprawie oskarżona, matka trojga małych dzieci pozostających pod stałą opieką Przychodni Obwodowej dla Dzieci Chorych w P., zarabia miesięcznie w sezonie zimowym około 700 zł, a w sezonie letnim około 1.100 zł. Uposażenie męża pracującego w Zakładach Terenowych w P. wynosi 1.600 zł miesięcznie. Z sum tych oskarżona spłaca po 500 zł miesięcznie na pokrycie zasądzonej w niniejszej sprawie karnej sumy manka 40.049 zł 04 gr oraz raty miesięczne w ORS za nabyte meble zajęte w toku postępowania karnego. Oskarżona z popełnionego przestępstwa nie osiągnęła żadnej korzyści. Wyrównanie szkody wyrządzonej przestępstwem jest w pełni realne, oskarżona dobrowolnie spłaca zasądzoną wyrokiem kwotę manka.W myśl zasady wyrażonej na wstępie okoliczności powyższe nie dają podstawy do uznania, że wymierzona oskarżonej przez Sąd Wojewódzki - obok kary pozbawienia wolności - kara 3.000 zł grzywny jest rażąco łagodna.Z powyższych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.