V KRN 1011/66

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Edmunda C. oskarżonego z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 36, poz. 228) po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej na korzyści oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy z dnia 20 czerwca 1966 r. na podstawie art. 394-396, 400 § 4 i 377 lit. c) k.p.k.I. uznał zaskarżony wyrok za nieważny,II. sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania w postępowaniu rewizyjnym.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 1966 r. Edmund C. został skazany za dwa przestępstwa z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 36, poz. 228) na kary: 10 miesięcy więzienia i 3 000 zł grzywny oraz 1 roku i 6 miesięcy więzienia i 6 000 zł grzywny, łącznie zaś na 1 rok i 6 miesięcy więzienia oraz 8 000 zł grzywny.Po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 1966 r. sprawy na skutek rewizji prokuratora i oskarżonego Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 20 czerwca 1966 r. zmienił powyższy wyrok w orzeczeniu o karach w ten sposób, że podwyższył grzywnę za czyn drugi do 12 000 zł, łącznie zaś do 16 000 zł.Od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 20 czerwca 1966 r. rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonego założył Minister Sprawiedliwości i wnosił o uznanie powyższego wyroku za nieważny i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania w postępowaniu rewizyjnym.Wniosek ten został oparty na zarzucie ogłoszenia zaskarżonego wyroku podpisanego przez dwóch sędziów, mimo iż w osądzeniu sprawy i wydaniu wyroku uczestniczyli trzej sędziowie.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Jak wynika z protokółu rozprawy rewizyjnej z dnia 18 czerwca 1966 r. sprawę oskarżonego w II instancji rozpoznawał Sąd Wojewódzki w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Wojewódzkiego i członkowie: Sędzia Sądu Wojewódzkiego i Sędzia Sądu Powiatowego delegowany do p.o. Sędziego Sądu Wojewódzkiego w obecności prokuratora. W dniu tym przewodniczący ogłosił, że wyrok będzie ogłoszony w dniu 20 czerwca 1966 r.W dniu 20 czerwca 1966 r. sporządzono protokóły ogłoszenia wyroku. Z jednego z nich wynika, że na ogłoszenie wyroku nikt się nie stawił, z drugiego - że stawił się prokurator i obrońca oskarżanego. Z obu tych protokółów jednak wynika, mimo rozbieżności, że zaskarżony wyrok został ogłoszony, z jego zaś sentencji widać, że został podpisany przez dwóch sędziów Sądu Wojewódzkiego, a nie został podpisany przez trzeciego sędziego biorącego udział w rozpoznaniu sprawy.W myśl orzeczenia Sądu Najwyższego z 2 kwietnia 1965 r. VI KZP 3/65 (OSNKW 1965/6 poz. 68) jest to bezwzględny powód nieważności wyroku.Na marginesie należy wskazać, że wyrok Sądu Wojewódzkiego w zakresie kary łącznej grzywny zapadł z obrazą art. 31-32 k.k., albowiem kara ta w rozmiarze 16 000 zł przekroczyła sumę kar poszczególnych (3 000 zł plus 12 000 zł).Wprawdzie postanowieniem z dnia 20 czerwca 1966 r. tenże Sąd Wojewódzki sprostował wysokość kary łącznej grzywny do kwoty 15 000 zł, jednakże postanowienie to jest wadliwe, gdyż w trybie art. 46 § 1 k.p.k. można sprostować tylko "oczywistą omyłkę pisarską", podczas gdy błędne orzeczenie kary stanowi obrazę prawa materialnego, a nie "oczywistą omyłkę pisarską".Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.