V KRN 72/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty (sprawozdawca). Sędziowie: L. Chmielewski, P. Ławacz.Prokurator Generalnej Prokuratury: S. Majewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Edwarda G., oskarżonego z art. 4 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 1963 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 2, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej umieszczenia Edwarda G. w zamkniętym zakładzie leczenia alkoholików (...).Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 1963 r., założona na korzyść oskarżonego Edwarda G., zarzuciła temu wyrokowi na podstawie przepisu art. 371 pkt 1 k.p.k. obrazę art. 79 k.k. z powodu zarządzenia umieszczenia oskarżonego Edwarda G. w zakładzie zamkniętym leczenia alkoholików i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej umieszczenia Edwarda G. w zamkniętym zakładzie leczenia alkoholików.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Wyrokiem Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 1963 r. Edward G. został uniewinniony na mocy art. 17 § 1 k.k. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 4 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 291 k.k. Jednocześnie Sąd Powiatowy zarządził na zasadzie art. 79 k.k. umieszczenie oskarżonego w zakładzie zamkniętym leczenia alkoholików.Do zastosowania tego ostatniego przepisu brak było w sprawie przesłanek, gdyż opinia biegłych lekarzy psychiatrów nie wskazuje, by pozostawanie oskarżonego na wolności zagrażało porządkowi prawnemu. Ustalając bowiem, że oskarżony działał tempore criminis w stanie psychozy alkoholowej, biegli orzekli jedynie, że oskarżony powinien być poddany przymusowemu leczeniu odwykowemu.Uzasadnienie wyroku nie zawiera też żadnych ustaleń na ten temat, w sprawie zaś brak jest danych pozwalających na przyjęcie, żeby oskarżony rzeczywiście przedstawiał niebezpieczeństwo dla porządku prawnego.Przymusowe leczenie nałogowego alkoholika, choćby dotkniętego psychozą alkoholową, nie może być orzeczone w trybie karnym, jeżeli nie są spełnione oba warunki przewidziane w art. 79 k.k. W takich wypadkach leczenie może być przeprowadzone w trybie określonym w art. 15 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434).W sprawie niniejszej skierowanie oskarżonego na przymusowe leczenie o tyle jeszcze straciło na aktualności, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy opinii lekarzy psychiatrów z dnia 4 listopada 1965 r., Edward G. obecnie nie tylko nie zagraża porządkowi prawnemu, ale także nie wymaga już poddania go przymusowemu leczeniu wobec zaniechania przez niego od dłuższego czasu używania napojów alkoholowych.Powyższe uzasadnia wniosek rewizji nadzwyczajnej, wobec czego orzeczono jak w sentencji.