VI KO 15/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes Z. Opuszyński.Sędziowie: M. Szerer (współsprawozdawca), M. Bogusławski (sprawozdawca).Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zenona W. oskarżonego z art. 4 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po wysłuchaniu wniosku prokuratora uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Poznaniu - Ośrodek Zamiejscowy w Kaliszu kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy nieumyślne paserstwo dotyczące drzewa z lasu stanowiącego mienie społeczne przy wartości drzewa nie przekraczającej 60 zł podlega przepisowi art. 5 § 2 i 3 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), czy też przepisowi art. 161?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneUstawa z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228) wyczerpująco wylicza wypadki przestępstw (ewentualnie wykroczeń) zagarnięcia i paserstwa, dotyczących drzewa z lasu stanowiącego mienie społeczne.Według tej ustawy za paserstwo w stosunku do tego drzewa (art. 5 § 2) odpowiada w ogólności ten, kto je nabywa lub w jakimkolwiek celu przyjmuje albo pomaga do jego zbycia lub ukrycia, wiedząc, że zostało ono uzyskane przez zagarnięcie. Paserstwo co do takiego drzewa - w wypadku gdy szkoda nie przekracza 60 zł, a sprawca nie był jeszcze karany za podobne przestępstwo - jest w myśl ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (art. 5 § 3) traktowane jako czyn znacznie mniej niebezpieczny społecznie aniżeli paserstwo w stosunku do mienia indywidualnego tej samej wartości, popełnione przez równie nie karanego sprawcę (art. 160 k.k.). Ustawa z dnia 18 czerwca 1959 r. dopuszcza bowiem w takim wypadku jedynie odpowiedzialność karno-administracyjną sprawcy. Widać stąd, jak również z przegląda całości norm ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., że jeśli chodzi o drzewo z lasu nie stanowiącego własności indywidualnej obywatela, to ustawa całkowicie rezygnuje z karania sprawcy, którego działanie jest oczywiście jeszcze mniej społecznie niebezpieczne, kiedy nie będąc uprzednio karany za podobne przestępstwo nabywa albo przyjmuje w jakimkolwiek celu, pomaga do zbycia lub ukrycia, mające wartość nie wyższą od 60 zł drzewo z lasu stanowiącego mienie społeczne, a nie wie, iż drzewo to uzyskano z zagarnięcia, lecz jedynie powinien to przypuszczać na podstawie towarzyszących okoliczności.Z tych zasad Sąd Najwyższy uchwalił jak wyżej.