VI KO 30/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Potępa (sprawozdawca). Sędziowie: A. Pyszkowski, M. Szerer (współsprawozdawca). Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wiktora P. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Szczecinie kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:1) "Czy powinien (może) ponieść odpowiedzialność z art. 230 § 1 k.k. sprawca, który powinien przewidzieć (art. 14 § 2 k.k.), że naraża życie człowieka na niebezpieczeństwo skutkiem wadliwego wykonania obowiązków służbowych, jeżeli śmierć nastąpiła?"2) "W wypadku odpowiedzi twierdzącej - jaką formę powinno mieć orzeczenie sądu rewizyjnego (wyroku czy postanowienia) stwierdzające nieważność wyroku sądu I instancji (art. 13 § 1 i 2 oraz art. 377 lit. a) k.p.k.), jeżeli dopiero na rozprawie rewizyjnej okaże się, że istnieją okoliczności uzasadniające właściwość sądu merytorycznego wyższego rzędu"?rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczne1.Pytanie pierwsze Sądu Wojewódzkiego znajduje dostatecznie wyraźną odpowiedź w przepisie art. 14 § 2 k.k., nie stanowi zatem kwestii wymagającej zasadniczej wykładni ustawy.2.Z treści art. 13 i 377 k.p.k. wynika, że orzeczenie o nieważności ma charakter deklaratoryjny, "polegający na stwierdzeniu" nieważności lub "uznaniu" wyroku za nieważny. Nie jest to rozstrzygnięcie sprawy, lecz ustalenie faktu istniejącego niezależnie od jego stwierdzenia.Orzeczenie o nieważności według wyraźnego przepisu ustawy (art. 13 § 1 i art. 377 k.p.k.) następuje w formie postanowienia. Ponieważ treść wspomnianego orzeczenia nie jest rozstrzygnięciem sprawy, lecz ustaleniem faktu, uznanie wyroku za bezwzględnie nieważny następuje w formie postanowienia nawet na rozprawie rewizyjnej (vide orzeczenia Sądu Najwyższego ZO 186/30 i 85/31).