V K 949/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Marii T., oskarżonej z art. 1 § 3 lit. a dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68), po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego rewizji nadzwyczajnej, od prawomocnego wyroku. Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu jako rewizyjnego z dnia 30 marca 1960 r. na podstawie art. 394-396, 400 § 1, 383 pkt 3, 388 § 1 i 377 lit. c k.p.k. uznał za nieważny powyższy wyrok i sprawę przekazał temuż sądowi celem ponownego rozpoznania rewizji oskarżonej.Uzasadnienie faktyczneI. Sąd Powiatowy w Ząbkowicach Śląskich wyrokiem z dnia 17 lutego 1960 r. uznał oskarżoną Marię T. za winną tego, że jako kasjerka kasy biletowej PKS przywłaszczyła sobie 21 443,80 zł z zainkasowanych przez nią za sprzedane bilety autobusowe pieniędzy i za ten czyn, na podstawie art. 1 § 3 lit. a dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) i przy zastosowaniu art. 47 § 1 lit. c k.k. skazał oskarżoną na karę 2 (dwóch) lat więzienia z utratą praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat.Ponadto uwzględniając powództwo cywilne zasądził od oskarżonej na rzecz Państwowej Komunikacji Samochodowej w Kłodzku tytułem odszkodowania kwotę 21 443,80 zł z 8% od maja 1958 r. do dnia uiszczenia oraz tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 958 zł.II. W związku z rewizją oskarżonej 'założoną od powyższego wyroku Sąd Wojewódzki we Wrocławiu jako rewizyjny, wyrokiem z dnia 30 czerwca 1960 r. zawyrokował w sposób następujący:- "zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy w orzeczeniu o winie, a zmienia w orzeczeniu o karze pozbawienia wolności w ten sposób, że na zasadzie przepisu art. 61 k.k. wykonanie orzeczonej kary 2 lat więzienia zawiesza oskarżonej Marii T. warunkowo na okres lat 3 (trzech);- zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów postępowania rewizyjnego oraz od uiszczenia opłaty sądowej za II instancję".III. Od powyższego wyroku II instancji, przed upływem sześciu miesięcy od uprawomocnienia się jego (art. 397 k.p.k.), Prokurator Generalny PRL, na podstawie art. 394-396 k.p.k., założył na niekorzyść oskarżonej rewizję nadzwyczajną, w której, na podstawie przepisu art. 371 pkt 1 i 3 k.p.k., zarzucił:1) obrazę przepisów prawa materialnego - art. 47 § 1 lit. c k.k. - przez nieorzeczenie w stosunku do oskarżonej kary dodatkowej utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych pomimo skazania jej za zbrodnię popełnioną z chęci zysku;2) błędną ocenę okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mającą wpływ na jego treść przez niesłuszne uznanie, że okoliczności sprawy zezwalają na przyjęcie, że oskarżona Maria T. zasługuje na zawieszenie wykonania wymierzonej jej kary pozbawienia wolności.Z tych powodów, na zasadzie art. 383 pkt 2 i 3 oraz art. 388 § 1 k.p.k. Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu w całości i utrzymanie w mocy wyroku Sądu Powiatowego w Ząbkowicach Śląskich z lutego 1960 r.k.p. 894/59, jako wydanego w tej sprawie w I instancji.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Niezależnie od zarzutów, przytoczonych w rewizji nadzwyczajnej, na podstawie art. 385 k.p.k., należało przede wszystkim z urzędu stwierdzić, że Sąd Wojewódzki we Wrocławiu - jako rewizyjny - zawyrokował w tej sprawie z obrazą przepisu art. 325 § 2 k.p.k., który stanowi, że sentencję wyroku podpisują wszyscy sędziowie, którzy brali udział w wydaniu wyroku.W tym zaś wypadku sentencja zaskarżonego wyroku została podpisana tylko przez dwóch sędziów spośród trzech biorących udział w jej wydaniu.Wobec kategorycznego brzmienia przepisu art. 325 § 2 k.p.k. należy uznać, że brak podpisu na sentencji wyroku jednego z sędziów biorących udział w jej wydaniu stanowi bezwzględną przyczynę nieważności takiej sentencji, przeto w myśl przepisu art. 377 lit. c k.p.k. zaszła konieczność uznania zaskarżonego wyroku za nieważny.W tej sytuacji zarzuty przytoczone w rewizji nadzwyczajnej stały się bezprzedmiotowe, gdyż po unieważnieniu zaskarżonego wyroku sprawa została przekazana temu samemu sądowi do ponownego rozpoznania rewizji oskarżonej.Mając więc to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.