VI KO 7/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: L. Chmielewski (sprawozdawca), P. Ławacz (współsprawozdawca), J. Dziowgo, K. Grzebuła, M. Paluch, K. Wagner.Prokurator Generalnej Prokuratury: T, Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Łucji S. oskarżonej z art. 38 m.k.k., po rozpoznaniu przedstawionej przez skład zwykły Sądu Najwyższego kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy powoływanie się na znajomości z pracownikiem urzędu pokrywa się z powoływaniem się na wpływ na urzędnika, które wchodzi w skład istoty przestępstwa z art. 38 m.k.k.?"i po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Generalnej Prokuratury, na podstawie art. 390 k.p.k. i art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54) uchwalił rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzedstawiona do rozstrzygnięcia kwestia sprowadza się w swej istocie do problemu czysto faktycznej natury. Nie da się bowiem z góry stwierdzić, i to w sposób wyczerpujący, jakim określonym wymaganiom musi czynić zadość zachowanie się sprawcy, aby uznano je za powoływanie się na wpływ, które wchodzi w skład ustawowej istoty przestępstwa. Zagadnienie to należy do sfery merytorycznej oceny przez sąd materiału dowodowego w sprawie (vide VI KO 56/61 - OSN poz. 82 z 1962 r.).Powołanie się na znajomość z urzędnikiem, nie będąc w zasadzie pojęciowo jednoznaczne z powołaniem się na wpływ na niego, może być jednak - w określonych okolicznościach - identyfikowane z powołaniem się na taki wpływ. I tak np. jeżeli sprawca, powołując się na swoje znajomości w urzędzie (czy też znajomość z pracownikiem urzędu), żąda zarazem pieniędzy za pośrednictwo w załatwieniu sprawy, to działając w ten sposób, sprawca zmierza do wywołania w swym rozmówcy przeświadczenia, że przy pomocy tej znajomości wywrze on na urzędnika wpływ w pożądanym dla rozmówcy kierunku. W takiej więc sytuacji sprawca powinien być traktowany jako ten, który powołuje się na wpływ na urzędnika w rozumieniu art. 38 m.k.k.