VI KO 84/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: M. Bogusławski (współsprawozdawca), M. Budzianowski (sprawozdawca).Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza D. oskarżonego z art. 6 § 1 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie - Ośrodek w Przemyślu postanowieniem z dnia 29 października 1962 r. kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy skupywanie przez oskarżonego - męża współoskarżonej, posiadającej zezwolenie na prowadzenie przedsiębiorstwa handlu detalicznego, tj. sklepu galanterii odzieżowej, posiadającego upoważnienie jako agent tegoż przedsiębiorstwa - bonów PKO i wykupywanie na ich podstawie towarów zagranicznych wyłącznie dla potrzeb przedsiębiorstwa wyczerpuje znamiona występku z art. 6 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zwalczaniu spekulacji i ochronie interesu nabywców oraz producentów rolnych w obrocie handlowym (Dz. U. Nr 39, poz. 171)?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneTakie samo zagadnienie (z tą tylko różnicą, że opisana w pytaniu działalność miała miejsce w jednostce handlu uspołecznionego) rozpatrywał już Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów i rozstrzygnął je twierdząco wskazując na to, że okoliczność, iż sprawca działa w tym wypadku w imieniu i na rzecz jednostki handlu uspołecznionego, nie ma znaczenia w kwestii winy (uchwała z dnia 5 kwietnia 1962 r. VI KO 3/62 OSNK poz. 69/62).Teza powyższa tym bardziej ma zastosowanie w razie wymienionego działania na rzecz jednostki gospodarki nie uspołecznionej.Podobnie jak w stosunku do jednostek handlu uspołecznionego powołane w cytowanej uchwale zarządzenie Ministra Handlu. Wewnętrznego nr 126 uprawnia do skupu wyłącznie artykułów (towarów), tak samo rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 241) w § 28 uprawnia posiadacza zezwolenia na prowadzenie przedsiębiorstwa handlu detalicznego również do zakupu tylko towarów.Ponadto Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 14 czerwca 1962 r. VI KO 14/62, wydanej w składzie powiększonym, wyjaśnił, że dla bytu przestępstwa określonego w art. 6 § 1 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. nie ma znaczenia, czy nabywca dokumentów, których przepis ten dotyczy, działał w celu uzyskania zysku wprost ze sprzedaży samych tych dokumentów, czy też ze sprzedaży towarów nabytych za nie we właściwych jednostkach skupu takich dokumentów.