VI KZP 23/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: W. Dąbrowski (sprawozdawca), J. Zembaty (współsprawozdawca), M. Paluch, W. Komorniczak, R. Staszkiewicz, L. Chmielewski.Prokurator Generalnej Prokuratury: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana K. i innych, oskarżonych z art. 6 lit. a) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu jako rewizyjny postanowieniem z dnia 2 kwietnia 1966 r., a następnie przekazanej do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi Sądu Najwyższego postanowieniem składu zwykłego tegoż Sądu z dnia 8 października 1966 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sprawca czynu znanego władzom ścigania, który w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174) zgłosi się do tych władz i ujawni dodatkowe i przedtem władzom nie znane okoliczności tego czynu oraz wskaże osoby, które z nim współdziałały, może korzystać z dobrodziejstwa art. 8 dekretu?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora i na podstawie art. 30 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54)uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZe sformułowania art. 8 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii wynika, że przepis ten ma zastosowanie również do takiego sprawcy przestępstwa znanego organom powołanym do ścigania przestępstw, który w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie tego dekretu zgłosił się do tych organów i ujawnił dodatkowe i przedtem organom tym nie znane okoliczności tego przestępstwa oraz wskazał wszystkie znane mu osoby, które z nim współdziałały. Przepis ten bowiem przewiduje ujawnienie przez sprawcę organom ścigania "okoliczności czynu" i osób współdziałających z nim w dokonaniu przestępstwa, a nie ujawnienie przez sprawcę "przestępstwa" i osób, które z nim współdziałały w dokonaniu tego przestępstwa.Omawiany przepis nie określa wprawdzie "okoliczności czynu", które sprawca powinien ujawnić organom ścigania (obok osób współdziałających z nim w dokonaniu przestępstwa), jednakże nie ulega wątpliwości, że muszą to być okoliczności istotne dla charakterystyki czynu jako przestępstwa i dla jego konsekwencji prawnych. Nie można bowiem przyjąć, by ujawnienie przez sprawcę organom ścigania okoliczności czynu wprawdzie im nie znanych, lecz prawnie obojętnych, mogło stanowić racjonalną podstawę stosowania tego przepisu; w wypadku takim wprowadzenie tego warunku - obok obowiązku ujawnienia osób współdziałających - byłoby zbędne.Niezależnie od tego należy zauważyć, że z dobrodziejstwa art. 8 omawianego dekretu korzystają również tacy sprawcy, którzy w terminie wskazanym w tym przepisie ujawnili organom powołanym do ścigania samo przestępstwo i osoby, które z nim współdziałały (argumentum a minori ad maius).Z tych względów Sąd Najwyższy uchwalił jak wyżej.