VI KZP 34/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski. Sędziowie: W. Gruber, F. Wołek (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jerzego C. i innych, oskarżonych z art. 265 § 1 k.k. i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o zwalczaniu spekulacji (jednolity tekst: Dz. U. z 1982 r. Nr 36, poz. 243), po rozpoznaniu przekazanego na na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Katowicach, postanowieniem z dnia 6 lipca 1983 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy przez pojęcie: «wchodzi w posiadanie karty zaopatrzenia za pomocą innego czynu zabronionego» - w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o zwalczaniu spekulacji - należy rozumieć podrobienie karty zaopatrzenia?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneNależy stwierdzić, że przekazane do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne wyjaśnione zostało już w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1982 r. - VI KZP 34/82 (OSNKW 1983, z. 10-11, poz. 80).Chodziło tam mianowicie o rozstrzygnięcie zagadnienia, czy nienależna karta zapatrzenia w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o zwalczaniu spekulacji (Dz. U. Nr 24, poz. 124) - to tylko karta autentyczna wydrukowana przez właściwy do spraw reglamentacji urząd państwowy, czy też pojęcie to obejmuje również kartę podrobioną w celu użycia jej za autentyczną w warunkach wyczerpujących znamiona określone w art. 265 § 1 k.k.?W uchwale tej stwierdzono jednoznacznie, że: "Określenie nienależna karta zaopatrzenia, użyte w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1982 r. o zwalczaniu spekulacji (jednolity tekst: Dz. U. z 1982 r. Nr 36 poz. 243), odnosi się także do karty podrobionej w celu użycia jej za autentyczną".Sąd Najwyższy w uzasadnieniu tej uchwały między innymi podniósł, że argumentem przemawiającym za takim rozstrzygnięciem jest przede wszystkim treść art. 4 ust. 1 powołanej ustawy w części dotyczącej wskazanego w tym przepisie sposobu działania sprawcy, polegającego na wejściu w posiadanie nienależnej karty za pomocą "innego czynu zabronionego". Określenie: "za pomocą innego czynu zabronionego" ma tu szeroki zakres w cytowanej ustawie bowiem brak jakichkolwiek postanowień ograniczających jego zakres, a w szczególności wskazujących na to, że odnosi się ono do czynu zabronionego, "polegającego na podrobieniu" karty zaopatrzenia. W warunkach zatem, kiedy podrobienie karty zaopatrzenia w celu użycia jej za autentyczną może być sposobem działania sprawcy przestępstwa określonego w art. 4 ust. 1 tej ustawy, to tym samym uzyskana w jego wyniku "karta zaopatrzenia" jest również przedmiotem tego przestępstwa, a więc "nienależną kartą zaopatrzenia" w rozumieniu wymienionego przepisu.Oznacza to w konsekwencji, że art. 4 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o spekulacji konsumuje art. 265 § 1 i 2 k.k.Pogląd prawny zawarty w powołanej uchwale oraz przytoczone tam argumenty należy w całości podzielić.