VI KZP 9/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Kaliński. Sędziowie: C. Gajewski, E. Porębski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Grażyny C., oskarżonej z art. 203 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego - na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. - przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie postanowieniem z dnia 12 marca 1985 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy może ulec warunkowemu zawieszeniu wykonanie kary pozbawienia wolności po uprzednim złagodzeniu kary w trybie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz. U. Nr 36, poz. 192)?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneArtykuł 73 § 1 k.k. dopuszcza możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w wymiarze do 2 lat w razie skazania za przestępstwo umyślne, a w wymiarze do 3 lat - w razie skazania za przestępstwo nieumyślne.Z treści art. 73 k.k. wynika więc, że przepis ten przewiduje warunkowe zawieszenie wykonania kary, którą sąd wymierzył sprawcy skazanemu za przestępstwo umyślne lub nieumyślne. Takie unormowanie prowadzi do wniosku, że o dopuszczalności zastosowania w myśl art. 73 § 1 i 2 k.k. warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności decyduje wymiar kary orzeczonej, a nie część kary pozostałej do wykonania po złagodzeniu na podstawie ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz. U. Nr 36, poz. 192).Za słusznością takiego stanowiska przemawia również fakt, że przepisy rozdziału X kodeksu karnego, normujące warunkowe zawieszenie wykonania kary, nie przewidują możliwość warunkowego zawieszenia wykonania części kary. Odmienne stanowisko mogłoby doprowadzić do obejścia istotnego nakazu ustawy, która zezwala na warunkowe skazanie sprawców czynów o mniejszym stopniu społecznego niebezpieczeństwa - czego wyrazem jest wymiar konkretnej kary pozbawienia wolności nie przewyższającej granic określonych w art. 73 § 1 k.k.Należy podkreślić, że złagodzenie kary przez sąd na podstawie ustawy o amnestii jest nakazem woli ustawodawcy w stosunku do uprzednio wymierzonej kary. Godzi się przypomnieć, że podobne stanowisko wyraził jeszcze w czasie obowiązywania kodeksu karnego z 1932 r. Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów SN z dnia 24 maja 1968 r. - VI KZP 16/68 (OSNKW 1968, z. 10, poz. 111), a także później w wyroku z dnia 15 kwietnia 1975 r. - IV KR 376/74, dotychczas nie publikowanym.