VII KZP 3/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Mikos, S. Pawela, J. Polony, W. Żebrowski, J. Żurawski (współsprawozdawca), F. Kozłowski (sędzia SW del. do SN).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława L. i innych, oskarżonych z art. 201 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego na podstawie art. 390 § 2 k.p.k. przez Sąd Najwyższy w składzie zwykłym postanowieniem z dnia 24 listopada 1976 r. następującego zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy osoba, która dokonała zaboru mienia uprzednio zagarniętego przez kogoś innego, dopuszcza się przestępstwa określonego w art. 199 lub 203 albo 204 k.k. (zależnie od jej świadomości co do charakteru mienia), czy też - w art. 215 k.k.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZabór mienia stanowi jedną z form zagarnięcia przewidzianych w art. 120 § 8 k.k., a mianowicie kradzież wówczas, gdy sprawca działając w celu przysporzenia sobie lub komuś innemu korzyści majątkowej wyłącza mienie z władztwa posiadacza i obejmuje we własne władanie.W myśl przepisów kodeksu karnego z 1969 r. (por. art.120 § 8, art. 199 i 203 k.k.) do przyjęcia, że sprawca dopuścił się kradzieży, nie jest konieczne, aby swoim własnym działaniem wyłączył on mienie z władania prawowitego posiadacza. Decydujące bowiem znaczenie ma w tym wypadku nie tyle faktyczne wyjęcie przez sprawcę mienia z władztwa prawowitego posiadacza, ile sam sposób działania, polegający na dokonaniu zaboru cudzego mienia w celu przywłaszczenia. W związku z tym należy uznać, że zabór mienia poprzednio zagarniętego przez inną osobę i pozostającego w jej władztwie jest kradzieżą, jeżeli działanie sprawcy zaboru odpowiada pozostałym warunkom określonym w art. 120 § 8 k.k. Należy przy tym podkreślić, że wskutek działania sprawcy, który wyłączył mienie z władztwa prawowitego posiadacza, pokrzywdzony nie traci prawa własności, a zatem mienie to zachowuje swój dotychczasowy charakter (por. art. 169 k.c.).W tych warunkach czyn sprawcy, który zabiera mienie zagarnięte poprzednio przez inną osobę i pozostające w jej władztwie, w zależności od charakteru tego mienia i jego wartości może wyczerpywać znamiona przestępstwa określonego w art. 199 lub 201 albo 203 k.k. Zastosowanie w konkretnym wypadku jednego z wymienionych przepisów uzależnione jest od świadomości sprawcy co do charakteru tego mienia.