WZ 38/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Mendyka. Sędziowie: ppłk E. Matwijów (sprawozdawca), ppłk J. Medyk.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie1) Wiesława P., oskarżonego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 58 k.k. i art. 218 § 1 k.k.;2) Grzegorza C., oskarżonego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 218 § 1 k.k.,po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 1987 r. zażalenia wiceprokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w N. na postanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 4 czerwca 1987 r. co do zwrotu akt sprawy do uzupełnienia postępowania przygotowawczego i po zapoznaniu się z pisemnym wnioskiem prokuratora naczelnej Prokuratury Wojskowej popierającego zażalenieuchylił zaskarżone postanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. i sprawę wymienionych oskarżonych przekazał temu Sądowi do rozpoznania na rozprawie.Uzasadnienie faktyczne(...) Na postanowienie sądu Pierwszej instancji złożył zażalenie prokurator, który, nie zgadzając się z argumentacją złożył zażalenie prokurator, który, nie zgadzając się z argumentacją tego postanowienia, domagał się uchylenia i przekazania sprawy wymienionych oskarżonych sądowi pierwszej instancji w celu rozpoznania na rozprawie.W uzasadnieniu swego wniosku skarżący wywiódł, że podniesione przez sąd pierwszej instancji kwestie zostały w dostatecznej mierze wyjaśnione w postępowaniu przygotowawczym i wobec tego nie mogą uchodzić za istotne braki tego postępowania, skutkujące cofnięcie sprawy do stadium dochodzenia (...).(...) Kolejną okolicznością, która zdaniem sądu pierwszej instancji nie została w dostatecznej mierze wyjaśniona i budzi wątpliwości, jest kwestia prawidłowości wyceny powstałego niedoboru.Błędny jest pogląd sądu pierwszej instancji, że wysokość stwierdzonego niedoboru należało ustalić na podstawie cen obowiązujących w chwili, gdy poszczególne składniki majątkowe wyprowadzone zostały spod władztwa jednostki wojskowej.,Rację ma prokurator, że takie zapatrywanie na kwestię ustalenia wysokości szkody ma zastosowanie tylko w razie zagarnięcia mienia wojskowego. W innych wypadkach, w szczególności w sprawach o spowodowanie niedoboru w mieniu wojskowym, wysokość niedoboru (szkody) określa się stosownie do przepisów dekretu z dnia 5 października 1955 r. o odpowiedzialności materialnej żołnierzy za szkody wyrządzone w mieniu jednostki wojskowej (Dz. U. Nr 40, poz. 247 z późn. zm.) i wydanych na jego podstawie przepisów zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 51 z dnia 31 sierpnia 1971 r. (tekst jedn.: Dz. Rozk. MON z 1986 r., Nr 19 poz. 42 - por. § 61) na podstawie cen obowiązujących w chwili ujawnienia tej szkody. ustalona zatem w niniejszej sprawie wysokość niedoboru według cen obowiązujących w chwili jego ujawnienia jest prawidłowa. Odmienny w tym zakresie pogląd sądu pierwszej instancji jest bezzasadny (...).