Rw 1424/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Furtak.Sędziowie: płk Z. Wizelberg (sprawozdawca), ppłk M. Bieniaszewski.Prokurator: ppłk J. Silicki.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy wniesionej od wyroku Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 9 listopada 1963 r., sprawę Tadeusza B. skazanego z art. 109 § 1 k.k.W.P. na karę 10 miesięcy więzienia za to, że w dniu 26 września 1963 r. o godzinie 21, po upływie ważności karty urlopowej, nie powrócił do J.W. w N. do dalszej służby wojskowej, lecz działając w zamiarze dłuższego uchylania się od tej służby, przebywał poza tą jednostką do dnia 9 października 1963 r., tj. do chwili zatrzymania go przez patrol wojskowy.Obrońca wnosił w skardze rewizyjnej o zmianę powyższego wyroku i znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary oraz o zawieszenie jej wykonania.Sąd Najwyższy postanowiłskargę rewizyjną obrońcy pozostawić bez uwzględnienia, a wyrok Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 9 listopada 1963 r. w sprawie Tadeusza B. pozostawić w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Sąd I instancji uzasadnił szczegółowo i przekonywająco w zaskarżonym wyroku, dlaczego uznał czyn oskarżonego za przestępstwo z art. 109 § 1 k.k.W.P., a nie z art. 108 k.k.W.P. Oskarżony nie miał możliwości powrotu do jednostki w 14 dniu swego samowolnego pobytu poza jednostką. "Dobrowolne" oddanie się oskarżonego w ręce patrolu dopiero wtedy, gdy patrol z jednostki wojskowej specjalnie przybył do mieszkania oskarżonego w celu jego zatrzymania, nie jest równoznaczne z dobrowolnym powrotem do jednostki, o którym mowa w art. 109 § 5 k.k.W.P.Okoliczności podniesione w skardze rewizyjnej a przemawiające na korzyść oskarżonego (zwłaszcza dotychczasowa dobra opinia o oskarżonym) Sąd I instancji wystarczająco uwzględnił przy wymiarze kary, która odpowiada winie oskarżonego.