Rw 692/62

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Wojskowej, z dnia 11 lipca 1962 r., rozpoznał na posiedzeniu niejawnym na skutek skargi rewizyjnej obrońcy sprawę Henryka B., skazanego wyrokiem Sądu pierwszej instancji na podstawie art. 144 § 1 k.k.W.P.Sąd Najwyższy na mocy art. 273 i 276 § 2 k.w.p.k. postanowił nie uwzględnić skargi rewizyjnej i zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Nie można uznać za zasadne wywodów obrońcy zawartych w skardze rewizyjnej, jakoby skazany B. zmuszony był wjechać na lewą stronę jezdni z powodu nieoczekiwanego, rzekomo nie dającego się żadną miarą przewidzieć zachowania się dzieci jadących przed nim na rowerze, które w momencie wyprzedzania ich przez skazanego nagle skręciły ze skraju jezdni na środek jezdni, niemal pod sam samochód skazanego.Kwestia ta była już przedmiotem rozważań instancji rewizyjnej, która w poprzednim swoim postanowieniu powziętym w tej samej sprawie wyraziła w tym względzie następujący pogląd: "...Sama obecność dzieci bez opieki starszych na jezdni przed pojazdem kierowcy jest dla kierowcy sygnałem o grożącym niebezpieczeństwie. Wiadomo bowiem, że dzieci nie odznaczają się takim rozsądkiem jak osoby dorosłe, że w chwili niebezpieczeństwa reakcja ich i decyzje są często nieopanowane lub nieroztropne, że zamiast usunięcia się z jezdni, na odgłos nieoczekiwanego dla nich sygnału kierowcy, mogą one w ostatniej chwili usiłować przebiec przez jezdnię. Z chwilą, więc, gdy kierowca spostrzeże na jezdni znajdujące się przed prowadzonym przezeń pojazdem dzieci, obowiązany jest do zachowania szczególnej ostrożności, a więc powinien przede wszystkim zmniejszyć szybkość jazdy tak, aby nawet w wypadku najbardziej nieoczekiwanej zmiany zachowania się dzieci na jezdni móc je wyminąć i uprzedzić ich nieroztropne decyzje lub też zahamować bieg pojazdu. Kierowca obowiązany też jest nie tracić z oczu znajdujących się przed nim na jezdni dzieci aż do chwili uniknięcia niebezpieczeństwa wynikającego z ich nieroztropnej zmiany zachowania się na jezdni. Taki jest sens umieszczenia znaków ostrzegawczych przed budynkami szkolnymi i w miejscach, w których gromadzą się dzieci, a w braku znaków ostrzegawczych pojawienie się dzieci na trasie jazdy kierowcy stanowi również samo przez się tego rodzaju sygnał ostrzegawczy".Pogląd ten, będący w istocie rzeczy wykładnią § 55 ust. g) Rozporządzenia Ministrów z 27 października 1937 r., a także i art. 18 ust. 2 Ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych (Dz. U. z 1961 r. Nr 53, poz. 295) - Sąd Najwyższy w obecnym składzie całkowicie podziela.W świetle powyższych rozważań widoczne jest, że skazany sam spowodował sytuację, w której zmuszony był zjechać na lewą stronę jezdni i zagrodzić drogę pojazdom jadącym z przeciwnej strony.