Rw 86/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: płk J. Drohomirecki (sprawozdawca).Sędziowie: płk H. Kostrzewa, płk C. Lipski.Prokurator: ppłk M. Nowak.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym na skutek skargi rewizyjnej obrońcy sprawę Lecha S., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 24 grudnia 1968 r. za przestępstwo z art. 24 § 1 k.k.W.P. w związku z art. 259 k.k. i w związku z art. 1 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o zaostrzeniu odpowiedzialności karnej za chuligaństwo (Dz. U. Nr 34, poz. 152) na karą 1 roku i 8 miesięcy więzienia za to, że w dniu 7 listopada 1968 r. w N1 dopuścił się czynu o charakterze chuligańskim w ten sposób, iż w zamiarze zabrania pieniędzy, w sposób brutalny, dusząc za gardło i przewracając na ziemię, napadł na Stanisława S. i szukał po jego kieszeniach, ale zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż został zmuszony do ucieczki przez śpieszącego z pomocą napadniętemu funkcjonariusza MO Władysława M.Obrońca wnosił w swej skardze rewizyjnej o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca wywodzi, że zachodzi wątpliwość, czy oskarżony jest tym żołnierzem, który usiłował dokonać napadu rabunkowego na Stanisława S. W każdym razie czyn jego nie mógł mieć charakteru chuligańskiego, bo jeżeli nawet oskarżony był sprawcą usiłowanego rabunku, to celem jego był wyłącznie zabór mienia. W każdym razie do wyrządzenia szkody nie doszło, a młody wiek oskarżonego i łatwość samowolnych oddaleń z jednostki oskarżonego powinny uzasadniać złagodzenie mu orzeczonej kary.Sąd Najwyższy nie uwzględnił skargi rewizyjnej obrońcy i wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 24 grudnia 1968 r. w sprawie Lecha S. utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:W świetle materiału dowodowego sprawy, należycie ocenionego przez Sąd I instancji, nie ulega wątpliwości, że sprawcą napadu rabunkowego na Stanisława S. był oskarżony Lech S. Wynika to w szczególności z zeznań funkcjonariusza MO - Władysława M. Milicjant ten, widząc leżącego na pokrzywdzonym żołnierza, który rzucił się do ucieczki, nie tracąc ani na chwilę z nim łączności wzrokowej, dogonił go i ujął, przy czym osobnikiem tym okazał się oskarżony. Świadek K. potwierdził zeznania milicjanta podając, że Władysław M. natychmiast wszczął pościg za sprawcą napadu. W tych więc okolicznościach wina oskarżonego z art. 259 k.k. nie może budzić najmniejszej wątpliwości.Jeżeli czyn sprawcy przestępstwa podpada pod kilka przepisów ustawy, a okoliczności towarzyszące popełnieniu choćby jednego z nich nadają mu chuligański charakter w rozumieniu wytycznych Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1966 r. w sprawie przestępstw o charakterze chuligańskim (OSNKW zesz. 7 z 1966 r., poz. 68), to wówczas - choćby z mocy art. 32 § 1 k.k.W.P. zastosowano jako najsurowszy przepis art. 259 k.k. - oceniając zachowanie się i sposób działania sprawcy w całokształcie, czyn jego zakwalifikowany z art. 259 k.k. może mieć charakter chuligański.W niniejszej sprawie oskarżony działał w stanie nietrzeźwości i w miejscu publicznym. W stanie tym zachowywał się w mundurze wojskowym w sposób rażąco naruszający zasady współżycia społecznego, napraszając się natrętnie, by nieznany mu Stanisław S. postawił mu wódkę, a następnie obszukując wbrew woli właściciela jego kieszenie, by zdobyć pieniądze na alkohol. Na słuszną uwagę pokrzywdzonego oskarżony odpowiedział nieadekwatną do niej reakcją, chwytając go za szyję, obalając na ziemię i brutalnie go dusząc, a następnie, po zastosowaniu tego rodzaju przemocy, usiłował odnaleźć i zabrać mu siłą pieniądze.Zachowanie się oskarżonego poprzedzające sam akt usiłowanego rabunku już mogłoby stanowić odrębne przestępstwo o charakterze chuligańskim.W tych warunkach instancja rewizyjna nie dopatruje się błędu w ocenie przez sąd wyrokujący czynu oskarżonego zakwalifikowanego w całokształcie z art. 259 k.k. jako przestępstwa o charakterze chuligańskim.Stan nietrzeźwości oskarżonego, chuligański charakter jego przestępstwa i drastyczny przebieg zajścia oraz działanie w mundurze żołnierza Ludowego Wojska Polskiego, przy tym w czasie samowolnego oddalenia się, nie pozwalają na uznanie kary wymierzonej oskarżonemu za niewspółmiernie surową.