0111-KDIB1-1.4010.478.2021.2.ŚS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 30 września 2021 r. (data wpływu 30 września 2021 r.),  uzupełnionym 8 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy usługi, o których mowa w zdarzeniu przyszłym, nabywane od osób fizycznych prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, którzy są jednocześnie komandytariuszami w Spółce stanowią podatkowe koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 30 września 2021 r. do Organu wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy usługi, o których mowa w zdarzeniu przyszłym, nabywane od osób fizycznych prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, którzy są jednocześnie komandytariuszami w Spółce stanowią podatkowe koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z  24 listopada 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.478.2021.1.ŚS wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 8 grudnia 2021 r.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:   Wnioskodawca Sp. z o.o. Sp.k. jest spółką komandytową z siedzibą w X. (zwana dalej: „Wnioskodawcą” lub „Spółką”). Wpisana jest w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS (…). Wnioskodawca jest hurtownią farmaceutyczną zajmującą się dystrybucją leków, wyrobów medycznych, suplementów diety oraz kosmetyków. Spółka posiada następującą strukturę wspólników: - Komplementariusz – T. Sp. z o.o., - Komandytariusz – A. L., - Komandytariusz – J. P. W związku z planowaną reorganizacją mającą na celu ekspansję działalności na rynku polskim i zagranicznych oraz dalszy rozwój, Spółka zamierza nabywać usługi doradztwa gospodarczego, biznesowego i strategicznego od osób posiadających stosowną wiedzę i doświadczenie,a jednocześnie będącymi komandytariuszami Wnioskodawcy. Usługi te świadczone będą przez osoby prowadzące działalność gospodarczą wpisaną do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej oraz posiadające status aktywnego podatnika VAT. W tym celu każdy z komandytariuszy zawrze odrębną umowę w przedmiocie świadczenia określonych, zdefiniowanych usług. Komandytariusz A. L. świadczyć będzie usługi doradcze i strategiczne, w szczególności: 1.    Opracowywanie strategii handlowej sprzedaży; 2.    Wsparcie w przygotowywaniu planów sprzedaży; 3.    Wyszukiwanie nowych produktów oraz wsparcie w kształtowaniu oferty handlowej; 4.    Doradztwo w zakresie relacji z klientami; 5.    Przeprowadzanie instruktażu stanowiskowego nowych pracowników; 6.    Poszukiwanie nowych klientów i dostawców oraz wsparcie w budowaniu relacji; 7.    Prowadzenie negocjacji handlowych z klientami i dostawcami, na podstawie udzielonych pełnomocnictw; 8.    Organizowanie transakcji zakupu i sprzedaży w kraju i za granicą; 9.    Doradztwo w przygotowywaniu i prawidłowym obiegu dokumentacji handlowej; 10. Prowadzenie badania rynku i monitoringu działań konkurencji; 11. Sporządzanie analiz, raportów na zlecenie Spółki.   Komandytariusz J. P. świadczyć będzie usługi doradcze i strategiczne, w szczególności: 1.    Doradztwo w strategii finansowej przedsiębiorstwa; 2.    Dokonywanie ocen projektów inwestycyjnych; 3.    Przygotowywania planów dostosowujących w oparciu o wyniki prowadzonych audytów; 4.    Doradztwa w zapewnieniu ciągłości procesów Systemu Zarządzania Jakością; 5.    Organizacji i prowadzenie szkoleń dla pracowników; 6.    Usprawniania procesów jakościowych; 7.    Doradztwa we wdrażaniu technik i metod wspierających jakość, w tym Dobrych Praktyk Dystrybucyjnych, prawa farmaceutycznego; 8.    Doradztwa w administrowaniu nieruchomościami; 9.    Rozliczanie kosztów zużycia pojazdów służbowych; 10. Rozliczanie usług świadczonych na rzecz Spółki.   Usługi na rzecz Spółki świadczone będą przez komandytariuszy - dwa odrębne podmioty gospodarcze posiadające stosowną wiedzę i doświadczenie umożliwiające wykonywanie tego typu usług. Usługi będą świadczone w oparciu o pisemne umowy precyzyjnie regulujące zasady współpracy oraz kwestie ustalania wysokości wynagrodzenia. Każda z umów przewidywać będzie ponadto następujące klauzule: - Świadczeniodawca ponosić będzie odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat i wykonanie czynności podejmowanych w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej. - Świadczeniodawca ponosić będzie także ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością przy świadczeniu usług (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej) na rzecz przedmiotowej spółki komandytowej. Jest to ryzyko obejmujące m.in. możliwość poniesienia straty (braku rentowności), a także związane z nieprawidłowym wykonaniem przez niego usług. - Usługi wykonywane przez komandytariuszy na rzecz przedmiotowej spółki komandytowej w ramach swojej jednoosobowej działalności gospodarczej nie są wykonywane pod niczyim kierownictwem. Nie są także wykonywane w czasie i miejscu wyznaczonym przez zlecającego wykonanie usługi. - Umowa nie ma charakteru kontraktu menedżerskiego, ani umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem. Przedmiotem umowy nie jest zarządzanie spółką, tudzież doradztwo w zakresie zarządzania. Usługi realizowane będą w trybie ciągłym i zostaną udokumentowane w postaci m.in. raportów, notatek i wiadomości mailowych. Wynagrodzenie za świadczone usługi oparte będzie w okresach miesięcznych i oparte będzie na wskaźniku rentowności na sprzedaży (zysk brutto ze sprzedaży podzielony przed przychód).   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy usługi, o których mowa w zdarzeniu przyszłym, nabywane od osób fizycznych prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, którzy są jednocześnie komandytariuszami w Spółce stanowią podatkowe koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy?   Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., winno być: Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”) wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. W związku z tym i w oparciu o utrwaloną i jednolitą linię interpretacyjną tego przepisu, wydatek może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów jeśli: 1.    został faktycznie poniesiony przez podatnika; 2.    został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu (ma on pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu); 3.    nie znajduje się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy; 4.    jest właściwie udokumentowany. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 13c ustawy o CIT, do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się - u podatnika będącego wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną - wartości pracy własnej innych wspólników tej spółki będących osobami fizycznymi, a także ich małżonków i małoletnich dzieci, z tym że kosztem uzyskania przychodów jest jednak wynagrodzenie małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki, należne z tytułów określonych w art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 2, 8 i 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz. U. z 2018 r. poz. 1244), z zastrzeżeniem pkt 57 i art. 15 ust. 4g. W sytuacji gdy wspólnik będący wspólnikiem spółki komandytowej świadczy usługi dla tej spółki, jako odrębny podmiot prowadzący działalność gospodarczą na własny rachunek, to transakcje zawierane z ww. spółką następują w oparciu o stosunek prawny łączący dwa odrębne podmioty gospodarcze. Przepisy ustawy o PIT nie przewidują ograniczenia w zakresie możliwości zawierania umów między odrębnymi podmiotami gospodarczymi, w których ta sama osoba fizyczna prowadząca indywidualną działalność gospodarczą świadczy usługi na rzecz spółki komandytowej, w której jest również wspólnikiem. Zdaniem Wnioskodawcy, zatem w opisanym zdarzeniu przyszłym nie znajduje zastosowania powyższe wyłączenie w zakresie kosztów. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2017 r.: „W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest aby były łącznie spełnione następujące warunki: 1. wydatek powinien być rzeczywiście poniesiony przez podatnika, 2. wydatek nie może znajdować się w katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (art. 16 u.p.d.o.p.), 3. powinien pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i poniesiony w celu uzyskania przychodu, 4. powinien być właściwie udokumentowany (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1438/06, z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 418/09, z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 462/11, z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II FSK 946/11, z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1391/11, z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2152/12, z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2004/14).” Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę na ugruntowanie stanowiska zawarte w rozstrzygnięciach organów podatkowych, które zapadły na tle omawianych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organy podatkowe potwierdziły stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę w niniejszym wniosku. Przykładowo, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w piśmie z 23 czerwca 2009 r. Znak: ILPB1/415-420/09-2/IM, analizował podobny stan faktyczny do przedstawionego przez Wnioskodawcę. Interpretacja tego organu dotyczyła bowiem świadczenia przez wspólnika spółki komandytowej usług prawniczych na rzecz spółki. Usługi te były świadczone przez wspólnika w ramach prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej. Za świadczone usługi wspólnik miał uzyskiwać wynagrodzenie na podstawie wystawionej faktury VAT. Na tle tak zarysowanego stanu faktycznego organ podatkowy uznał poniższą konstatację Wnioskodawcy za prawidłową. Kolejny przykład to interpretacja wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 20 kwietnia 2016 r. Znak: IBPB-1-1/4511-133/16/ZK - „Należy zauważyć, że w sytuacji gdy jeden ze wspólników będący wspólnikiem spółki komandytowej świadczy usługi dla tej spółki, jako odrębny podmiot prowadzący działalność gospodarczą na własny rachunek, to transakcje zawierane z tą spółką następują na podstawie stosunku prawnego łączącego dwa odrębne podmioty gospodarcze.” (Interpretacja indywidualna z 16 października 2019 r. Znak: 0112-KDIL3-3.4011.265.2019.6.WS). Ustaloną linię interpretacyjną potwierdza również interpretacja podatkowa wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 kwietnia 2021 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.79.2021.1.BJ. Jak wynika z art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. mimo spełnienia wskazanych warunków dany wydatek nie stanowi kosztu uzyskania przychodu jeżeli jest enumeratywnie wymieniony w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Analizując wspomnianą regulację należy zwrócić uwagę na ust. 1 pkt 13c, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodu u podatnika będącego wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną - wartości pracy własnej innych wspólników tej spółki będących osobami fizycznymi, a także ich małżonków i małoletnich dzieci, z tym że kosztem uzyskania przychodów jest jednak wynagrodzenie małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki, należne z tytułów określonych w art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 2, 8 i 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz. U. z 2018 r. poz. 1244), z zastrzeżeniem pkt 57 i art. 15 ust. 4g. Analizowany przepis nie dotyczy jednak sytuacji, o której mowa w stanie faktycznym (winno być: „zdarzeniu przyszłym”), niniejszego wniosku bowiem nie odnosi się do świadczenia usług przez komandytariuszy będących małżonkami, którzy świadczą usługę w ramach swoich indywidualnych działalności gospodarczych. Brak jest również innych regulacji, które w stanie faktycznym (winno być: zdarzeniu przyszłym), wyłączałby prawo do zaliczenia wydatków w koszty. Tak więc kwestię prawa do zaliczenia poniesionych wydatków do podatkowych kosztów uzyskania przychodów należy oceniać przez pryzmat warunków wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. jako, że to ten przepis począwszy od dnia 1 maja 2021 r. będzie miał zastosowanie w zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawcy w podatku dochodowym. (...) będzie mu przysługiwać prawo do zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych w zakresie nabywanych usług, o których mowa w stanie faktycznym. W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy znajduje oparcie nie tylko w przepisach prawa, ale i jednolitej linii interpretacyjnej.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1406 ze zm.), przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd   na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei w myśl z art. 4a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ilekroć w ustawie jest mowa o spółce - oznacza to: a)    spółkę posiadającą osobowość prawną, w tym także spółkę zawiązaną na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz. Urz. WE L 294 z 10.11.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 251), b)    spółkę kapitałową w organizacji, c)    spółki, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 1a, mające siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, d)    spółkę niemającą osobowości prawnej mającą siedzibę lub zarząd w innym państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego innego państwa jest traktowana jak osoba prawna i podlega w tym państwie opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Natomiast w myśl art. 4a pkt 14 ww. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o spółce niebędącej osobą prawną - oznacza to spółkę inną niż określona w pkt 21.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, - został właściwie udokumentowany, - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty uzyskania przychodów pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim) - jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Podkreślić należy, że klasyfikacja kosztów do wyżej wymienionych rodzajów kosztów uzyskania przychodu powinna odbywać się za każdym razem w oparciu o indywidualne cechy działalności podatnika, w ramach której wydatki te są ponoszone.   Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika m.in., że Wnioskodawca jest spółką komandytową. Wnioskodawca jest hurtownią farmaceutyczną zajmującą się dystrybucją leków, wyrobów medycznych, suplementów diety oraz kosmetyków. Spółka posiada następującą strukturę wspólników: - Komplementariusz – T. Sp. z o.o., - Komandytariusz – A. L., - Komandytariusz – J. P. W związku z planowaną reorganizacją mającą na celu ekspansję działalności na rynku polskim i zagranicznych oraz dalszy rozwój, Spółka zamierza nabywać usługi doradztwa gospodarczego, biznesowego i strategicznego od osób posiadających stosowną wiedzę i doświadczenie, a jednocześnie będącymi komandytariuszami Wnioskodawcy. Usługi te świadczone będą przez osoby prowadzące działalność gospodarczą wpisaną do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej oraz posiadające status aktywnego podatnika VAT. W tym celu każdy z komandytariuszy zawrze odrębną umowę w przedmiocie świadczenia określonych, zdefiniowanych usług. Komandytariusze A. L. i J. P. świadczyć będą usługi doradcze i strategiczne. Komandytariusz świadczyć będzie usługi doradcze i strategiczne. Usługi na rzecz Spółki świadczone będą przez komandytariuszy - dwa odrębne podmioty gospodarcze posiadające stosowną wiedzę i doświadczenie umożliwiające wykonywanie tego typu usług. Usługi będą świadczone w oparciu o pisemne umowy precyzyjnie regulujące zasady współpracy oraz kwestie ustalania wysokości wynagrodzenia. Każda z umów przewidywać będzie ponadto następujące klauzule: - Świadczeniodawca ponosić będzie odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat i wykonanie czynności podejmowanych w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej. - Świadczeniodawca ponosić będzie także ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością przy świadczeniu usług (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej) na rzecz przedmiotowej spółki komandytowej. Jest to ryzyko obejmujące m.in. możliwość poniesienia straty (braku rentowności), a także związane z nieprawidłowym wykonaniem przez niego usług. - Usługi wykonywane przez komandytariuszy na rzecz przedmiotowej spółki komandytowej w ramach swojej jednoosobowej działalności gospodarczej nie są wykonywane pod niczyim kierownictwem. Nie są także wykonywane w czasie i miejscu wyznaczonym przez zlecającego wykonanie usługi. - Umowa nie ma charakteru kontraktu menedżerskiego, ani umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem. Przedmiotem umowy nie jest zarządzanie spółką, tudzież doradztwo w zakresie zarządzania. Usługi realizowane będą w trybie ciągłym i zostaną udokumentowane w postaci m.in. raportów, notatek i wiadomości mailowych. Wynagrodzenie za świadczone usługi oparte będzie w okresach miesięcznych i oparte będzie na wskaźniku rentowności na sprzedaży (zysk brutto ze sprzedaży podzielony przed przychód).   Wątpliwości  Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy usługi, o których mowa w zdarzeniu przyszłym, nabywane od osób fizycznych prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, którzy są jednocześnie komandytariuszami w Spółce stanowią podatkowe koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy.   Odnosząc się do powyższych wątpliwości Wnioskodawcy stwierdzić należy, że ponoszone przez Spółkę wydatki na usługi  świadczone przez osoby fizyczne prowadzące jednoosobowe działalności gospodarcze, którzy są jednocześnie komandytariuszami w Spółce należy zakwalifikować do kosztów podatkowych, przy spełnieniu wszystkich wyżej wymienionych warunków ustawowych, jako wypełniających dyspozycję art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazać bowiem należy, że w sytuacji gdy wspólnicy będący wspólnikami spółki komandytowej świadczą usługi dla tej spółki, jako odrębne podmioty prowadzące działalność gospodarczą na własny rachunek, to transakcje zawierane z taką spółką następują na podstawie stosunku prawnego łączącego odrębne podmioty gospodarcze. Usługi na rzecz Spółki świadczone będą przez komandytariuszy - dwa odrębne podmioty gospodarcze posiadające stosowną wiedzę i doświadczenie umożliwiające wykonywanie tego typu usług oraz usługi będą świadczone w oparciu o umowy precyzyjnie regulujące zasady współpracy oraz kwestie ustalania wysokości wynagrodzenia.     Jednocześnie wskazać należy, na powołany przez Wnioskodawcę art. 16 ust. 1 pkt 13c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów u podatnika będącego wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną - wartości pracy własnej innych wspólników tej spółki będących osobami fizycznymi, a także ich małżonków i małoletnich dzieci, z tym że kosztem uzyskania przychodów jest jednak wynagrodzenie małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki, należne z tytułów określonych w art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 2, 8 i 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz. U. z 2018 r. poz. 1244), z zastrzeżeniem pkt 57 i art. 15 ust. 4g.   Wskazać jednak należy, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie bowiem przepis ten odnosi się do podatnika będącego wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca - Spółka komandytowa jest podatnikiem, lecz nie jest wspólnikiem spółki komandytowej. Z wniosku wynika, że Spółka posiada trzech wspólników (dwie osoby fizyczne i jedną osobę prawną), ale sama nie jest wspólnikiem w innej spółce komandytowej. Ponadto spółka komandytowa nie jest spółką niebędącą osobą prawną tylko spółką określoną na podstawie z art. 1 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 4a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega pod przepisy tej ustawy.   Biorąc pod uwagę opisane we wniosku zdarzenie przyszłe i przywołany powyżej art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy stwierdzić, że z uwagi na spełnienie przesłanek wynikających z tego przepisu, istnieje możliwość zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu usług  świadczonych przez osoby fizyczne prowadzące jednoosobowe działalności gospodarcze, którzy są jednocześnie komandytariuszami w Spółce. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.