0111-KDIB3-3.4012.236.2021.2.MW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 5 maja 2021 r. (data wpływu 11 maja 2021 r.), uzupełnionym pismami z 9 sierpnia 2021 r. (data wpływu 9 sierpnia 2021 r.) oraz 18 sierpnia 2021 r. (data wpływu 18 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działek, które powstaną w wyniku podziału działek nr (…) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 11 maja 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działek, które powstaną w wyniku podziału działek nr (…). Wniosek został uzupełniony pismem z 9 sierpnia 2021 r. (data wpływu 9 sierpnia 2021 r.) oraz 18 sierpnia 2021 r. (data wpływu 18 sierpnia 2021 r.). We wniosku przedstawiono następujący zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni nie prowadzi i nie prowadziła działalności gospodarczej i nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W [dniu] 9 czerwca 2017 r. otrzymała od matki w drodze darowizny nieruchomość gruntową (grunty orne), stanowiącą działki nr (…) o łącznej powierzchni 1.68 ha, położoną w (…). Działki stanowiły majątek rodzinny. Matka Wnioskodawczyni nabyła działki częściowo w drodze spadku po matce oraz częściowo w wyniku darowizny od ojca. Pod nabyciu nieruchomości w drodze darowizny Wnioskodawczyni nie podejmowała czynności zmierzających do jej sprzedaży. W pierwotnym zamierzeniu nie było planów sprzedaży. Obecnie Wnioskodawczyni zmieniła zamierzenia co do przeznaczenia nieruchomości i planuje dokonać sprzedaży kilku działek. Działki nie są podzielone geodezyjnie. Wnioskodawczyni nie poniosła żadnych nakładów w celu uatrakcyjnienia działek np. nie uzbroiła terenu w przyłącza do sieci wodnej, gazowej lub elektrycznej, nie ogradzała terenu. Nie podejmowała działań marketingowych wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Nie występowała o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. We wcześniejszym planie zagospodarowania przestrzennego grunty w ok. 70% były przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Do planu uchwalonego przez Gminę Dobroszyce w 2021 r. Wnioskodawczyni wniosła jednie uwagę o przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową pozostałą część gruntów. Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Nie użytkowała przedmiotowych działek od dnia nabycia do chwili obecnej. Działki są udostępnione nieodpłatnie wujkowi (brat matki) Wnioskodawczyni, na postawie umowy dzierżawy zawartej od dnia nabycia darowizny. Wyżej wskazane nieruchomości nie były przez Wnioskodawczynię wykorzystywane w działalności rolniczej zdefiniowanej w art. 2 pkt 15 ustawy o VAT. W uzupełnieniu Wnioskodawczyni wskazała że: Teren zostanie podzielony na działki o minimalnej powierzchni 1000 m2 i wydzielone drogi wewnętrzne. Działek będzie około 14 i około 2 dróg wewnętrznych. Nie ma numerów działek, ponieważ nie zostały jeszcze podzielone. Działki były wykorzystywane w uprawach rolnych. Wnioskodawczyni nie zamierza podejmować czynności w celu ich uatrakcyjnienia. Wnioskodawczyni nie zamierza podejmować nakładów związanych z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży. Wnioskodawczyni zamierza zamieścić ogłoszenie o sprzedaży. [Powyższe stanowi odpowiedź na pytanie: Czy i jakie działania marketingowe planuje Pani podjąć w celu sprzedaży działek i pozyskania nabywcy?] Działka nr (…) była w planie przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Działka (…) w większej części była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Wnioskodawczyni złożyła wniosek, żeby cała była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Wnioskodawczyni nie zamierza podejmować czynności mających na celu zmianę przeznaczenia gruntów. W momencie sprzedaży działki będą stanowiły teren niezabudowany. Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lub bliźniacza. Zgodnie z planem działki są przeznaczone pod zabudowę. Nie będzie obowiązywała decyzja o warunkach zabudowy. Planowane jest wydzielenie działek pod drogi i będą sprzedawane działki z udziałem w drodze. [Powyższe stanowi odpowiedź na pytanie Organu: Jeżeli ww. działki będą stanowiły teren niezabudowany to proszę wskazać: jakie jest/będzie przeznaczenie tych działek zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego? czy zgodnie z tym planem są/będą to działki przeznaczona pod zabudowę? czy dla ww. działek w momencie sprzedaży będzie obowiązywała decyzja o warunkach zabudowy? jeżeli tak to jaki rodzaj zabudowy będzie ona przewidywała? czy będzie wydzielona działka/działki pod drogę i czy będą sprzedawane udziały w tej/tych działce/działkach? W momencie sprzedaży działki będą niezabudowane. Wnioskodawczyni nie posiada nieruchomości i udziałów w nieruchomościach przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży. W 2007 r. Wnioskodawczyni zakupiła działkę przeznaczoną na ogródek działkowy, nabyła go w celu użytkowania na własne potrzeby rekreacyjno-uprawowe. Dokonała sprzedaży w 2020 r. Przyczyną sprzedaży była duża odległość od miejsca zamieszkania i brak czasu na uprawę działki ogrodowej. Z tytułu sprzedaży Wnioskodawczyni nie odprowadzała podatku VAT. Na dzień dzisiejszy Wnioskodawczyni posiada dwie działki, które będą przedmiotem sprzedaży w całości lub po podzieleniu je na działki mniejsze. Dokładną ilość działek Wnioskodawczyni będzie w stanie określić po ostatecznym podziale nieruchomości. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy dokonując podziału działek na mniejsze działki budowlane i ich sprzedaży Wnioskodawczyni będzie działała jako podatnik od towarów i usług? Czy od sprzedaży tych działek Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do zapłaty podatku VAT, czy nie? Zdaniem Wnioskodawczyni nie powinna ona być uznana za podatnika podatku od towarów i usług w związku z planowaną sprzedażą działek. Dla czynności zbycia przedmiotowych nieruchomości Wnioskodawczyni nie będzie występowała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a sprzedaż stanowić będzie w przypadku Wnioskodawczyni sprzedaż majątku osobistego, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie będą miały zastosowania. Wnioskodawczyni nie nabyła gruntów w celu ich odsprzedaży, ponieważ pochodzą one z majątku prywatnego matki Wnioskodawczyni i zostały przekazane w formie darowizny. Fakt przeznaczenia gruntów z rolnych na budowlane nie wskazuje na istnienie po stronie Wnioskodawczyni zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży działek. Działki stanowią prywatny majątek Wnioskodawczyni a sprzedając je, skorzysta ona z przysługującego jej prawa do swobodnego rozporządzania własnym majątkiem. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikiem podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Należy wskazać, że definicja ta wprowadza pojęcie podatnika w oderwaniu od obowiązku podatkowego. Podatnikiem jest więc każdy podmiot, który wykonuje działalność gospodarczą. Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 15 ust. 2 u. p. t. u., który wskazuje, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług gruntów sprzedawanych przez właścicieli pod kątem opodatkowania takich transakcji, była różnie traktowana w orzecznictwie sądowym. Początkowo, sądy administracyjne stały na stanowisku, że sprzedaż nieruchomości (działek) przez właściciela, stanowiących jego majątek prywatny i nie wykorzystywanych do działalności gospodarczej (czynności opodatkowanych) nie podlega podatkowi VAT. Prezentowane było stanowisko, że w sytuacji gdy dany podmiot działki nie nabyte do takiej działalności sprzedaje, to nie jest podatnikiem VAT, nawet jeżeli takich transakcji było kilkanaście (por. np.: wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1626/08, wyrok WSA z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 399/06). Jako istotną okoliczność sądy uznawały cel, dla którego działki te zostały nabyte. Nabycie do majątku prywatnego (nawet przy niewykluczeniu ich późniejszego odsprzedania) powodowało brak uzyskania statusu podatnika przez sprzedającego. Brak zamiaru dalszej sprzedaży (często trudny do ustalenia) determinował niemożność traktowania sprzedawcy jak podatnika. Na konieczność zwrócenia uwagi na innego rodzaju okoliczności wskazał natomiast Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C 180/10 i 181/10 Słaby v. Minister Finansów oraz Kuć i Jeziorska-Kuć v. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie. Odnosząc się do zasadniczej sprawy uznania sprzedawcy gruntu za podatnika VAT, nie odniósł się do okoliczności związanych z jego zakupem (nabyciem), ale wskazał, że istotne są tutaj okoliczności, w jakich dochodzi do sprzedaży gruntu, a mianowicie rodzaj i skala czynności podjętych przez sprzedawcę mających zapewnić mu jak najkorzystniejszą cenę. Trybunał w orzeczeniu swoim stwierdził mianowicie, że: „Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta, nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (...). Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej”. Podstawą więc uznania dostawcy gruntu (sprzedającego) miało się zatem stać posługiwanie się przez niego takimi samymi metodami i sposobami, jak profesjonalni uczestnicy obrotu rynkowego w zakresie gruntów czy budynków. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Pogląd ten został powszechnie zaakceptowany w orzecznictwie sądowym. Można tutaj tylko tytułem przykładów wskazać na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturach akt: I FSK 621/13, I FSK 621/13, I FSK 15/15. Pogląd ten został również zaakceptowany przez wojewódzkie sądy administracyjne (np. wyrok WSA w Gliwicach sygn. III SA/GI 1136/15, czy wyrok WSA w Szczecinie sygn. I SA/Sz 617/16). Powołane orzeczenie TSUE wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjny, np. NSA z 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt I FSK 143/13), z 17 grudnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 114/13), z 9 listopada 2011 r. (sygn. akt. I FSK 1656/11 i 1658/11) oraz WSA z 10 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Po 379/13), z 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11), które zapadły na tle wyroku Trybunału. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości (działek) istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy, Wnioskodawczyni w celu dokonania sprzedaży nieruchomości (działek) podejmowała lub będzie podejmowała aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.) – a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy – jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Należy wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. Stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Z okoliczności przedstawionych w opisie sprawy wynika, że Wnioskodawczyni nie prowadzi i nie prowadziła działalności gospodarczej (w tym działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze) i nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W dniu 9 czerwca 2017 r. Wnioskodawczyni otrzymała od matki w drodze darowizny nieruchomość gruntową (grunty orne), stanowiącą działki nr (…). Działki te nie są podzielone geodezyjnie. Wnioskodawczyni nie poniosła nakładów w celu uatrakcyjnienia ww. działek np. nie uzbroiła terenu w przyłącza do sieci wodnej, gazowej lub elektrycznej, nie ogradzała terenu, nie podejmowała również działań marketingowych w celu zbycia działek, natomiast zamierza zamieścić ogłoszenie o sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawczyni nie zamierza także podejmować czynności w celu uatrakcyjnienia działek przed sprzedażą oraz nie zamierza podejmować nakładów związanych z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży. Wnioskodawczyni nie występowała o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. We wcześniejszym planie zagospodarowania przestrzennego grunty będące przedmiotem wniosku były w ok. 70% przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową (…). Do planu uchwalonego przez Gminę (…) w 2021 r. Wnioskodawczyni wniosła uwagę o przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową pozostałej część gruntów. Wnioskodawczyni nie zamierza podejmować czynności mających na celu zmianę przeznaczenia gruntów. W momencie sprzedaży działki będą stanowiły teren niezabudowany (z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub bliźniaczą). Nie będzie dla nich obowiązywała decyzja o warunkach zabudowy. Planowane jest wydzielenie działek pod drogi i będą sprzedawane działki z udziałem w drodze. Wnioskodawczyni nie użytkowała przedmiotowych działek od dnia nabycia do chwili obecnej. Działki są udostępnione nieodpłatnie wujkowi Wnioskodawczyni, na postawie umowy dzierżawy zawartej od dnia nabycia darowizny. Nieruchomości nie były przez Wnioskodawczynię wykorzystywane w działalności rolniczej. Wnioskodawczyni nie posiada nieruchomości i udziałów w nieruchomościach przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży. Wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą tego, czy dokonując podziału działek na mniejsze działki budowlane i ich sprzedaż Wnioskodawczyni będzie działała jako podatnik od towarów i usług oraz czy od sprzedaży tych działek Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do zapłaty podatku VAT. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań jakie Wnioskodawczyni podjęła w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Bowiem, co do zasady, osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nie są podatnikami podatku VAT. W świetle powyższego, aby wyjaśnić wątpliwości należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy Wnioskodawczyni działa w charakterze podatnika VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy. W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni podejmowała działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać, nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że z zawartego opisu sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. O uznaniu Wnioskodawczyni za podatnika nie może przesądzać fakt, że planuje ona dokonać podziału nieruchomości (…) na mniejsze działki w celu ich odsprzedaży. Wnioskodawczyni wskazała, że od dnia nabycia do chwili obecnej nie użytkowała przedmiotowych działek w żaden sposób. Wprawdzie Wnioskodawczyni podaje, że działki są objęte umową dzierżawy od dania nabycia do chwili obecnej podkreśla jednakże, że są one udostępniane nieodpłatnie wujkowi (brat matki). Skoro więc Wnioskodawczyni faktycznie nie czerpie żadnych korzyści ekonomicznych z ww. umowy dotyczącej działek, to okoliczność ta na gruncie analizowanej sprawy nie stanowi przejawu wykorzystywania tych gruntów w działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie występowała o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgłosiła jedynie uwagę do uchwalanego przez gminę w 2021 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru będącego przedmiotem wniosku, związane było to z tym, aby cała nieruchomość Wnioskodawczyni była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową (przed zgłoszeniem uwagi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka nr (…) w całości była przeznaczona pod zabudowę, a działka nr (…) w większej części). Nie ulega wątpliwości, że działanie to ściśle wiąże się z uzyskaniem wyższej ceny ze sprzedaży działek, które z działki nr (…) zostaną wydzielone, jednakże jest ono racjonalne i związane z zarządem majątkiem prywatnym. Z powołanego wyżej wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 wynika, że podział gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny z ich późniejszej sprzedaży nie jest okolicznością przesądzającą o działaniu w charakterze podatnika. Oceniając bowiem podjęte przez skarżącego działania, trzeba je widzieć w całości – na aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg przykładowo przytoczonych powyżej okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia niektórych z nich. Należy przede wszystkim uwzględnić te elementy aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. W tym konkretnym przypadku nie wystąpi ciąg kolejno następujących zdarzeń, świadczących o tym, że Wnioskodawczyni będzie działała jak profesjonalny podmiot zajmujący się obrotem nieruchomościami, ponieważ: Wnioskodawczyni weszła w posiadanie działek w drodze spadku, nie było to zatem nabycie w celu planowanej odsprzedaży w celach zarobkowych, Wnioskodawczyni wystąpiła o podział działek, nie podejmując kolejnych czynności związanych z ich uatrakcyjnieniem i podniesieniem wartości (Wnioskodawczyni nie uzbroiła terenu w przyłącza do sieci wodnej, gazowej lub elektrycznej, nie ogrodziła terenu), Wnioskodawczyni nie zamierza do momentu sprzedaży podejmować czynności w celu ich uatrakcyjnienia, a także nie zamierza podejmować nakładów związanych z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, Wnioskodawczyni nie zamierza do momentu sprzedaży podejmować czynności mających na celu zmianę przeznaczenia zbywanych gruntów, Wnioskodawczyni nie planuje prowadzić działań marketingowych w celu sprzedaży ww. gruntów, które wykraczałyby poza zwykłe formy ogłoszenia. Wnioskodawczyni nie posiada również innych nieruchomości i udziałów w nieruchomościach przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży. Uwzględniając przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz ww. przepisy należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Wnioskodawczyni – w związku ze sprzedażą działek, które powstaną w wyniku podziału działek nr (…) – za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami. Zatem, w związku ze sprzedażą ww. działek Wnioskodawczyni nie będzie działała w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, sprzedaż przedmiotowych działek, w analizowanej sprawie, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Wobec powyższego, sprzedaż działek nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Reasumując, Wnioskodawczyni dokonując transakcji zbycia działek które powstaną w wyniku podziału działek nr (…) nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem czynność sprzedaży działek, które powstaną w wyniku podziału działek nr (…) nie podlega opodatkowaniu VAT i tym samym nie jest konieczne odprowadzenie podatku VAT od ich sprzedaży. Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawczyni jest prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja wywiera skutki prawne wyłącznie dla Wnioskodawcy. Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno–skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, należy wskazać, że kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług od dnia 1 lipca 2020 r. może być określona tylko i wyłącznie w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.